Bij de straatkinderen

Op mijn eerste ochtend bij de straatkinderen wist ik niet wat ik zag. Op de foto's van Sas leek het best nog wel ruim. Dit was dus gezichtsbedrog, alle ruimten zijn heel erg klein en donker, heel deprimerend. Ik zag maar 14 bedden en telde 25 kinderen. Er slapen dus een aantal kinderen samen in 1 bed. Je kan net in je bed stappen zo krap is het. Buiten is de ruimte ook erg klein en spelen kunnen ze hier niet echt. Het is 's-ochtends om 7 uur als wij komen al een drukte van jewelste. De meeste kinderen zijn zich aan het aankleden. Bij de buitenkraan wassen ze zich. Sommige lopen nog in hun pyama en trekken na het eten hun schooluniform aan. Het is 's-ochtends vroeg nog koud en sommige lopen te bibberen en kruipen direct in je armen. Hun handjes voelen ijskoud aan. Binnen lopen ze op hun blote voetjes op het beton, met slippers mogen ze niet naar binnen en vloerbedekking is er niet. Iedereen heeft een taak, bedden opmaken, dekens opvouwen, een ander maakt de toilet schoon, weer een ander de douche. Dan is het tijd om het laatste huiswerk te maken. Ze komen dan met hun Engels aangerend om maar een plekje naast je te krijgen. Om ca. 8 uur is het tijd voor melk en biscuitjes, deze worden door de vrijwilligers mee genomen, anders krijgen ze een kop thee. Om 9 uur krijgen eerst de kinderen die naar school gaan dhal baat. Ze staan dan in een rij voor het keukenraam en krijgen dan hun bord. Ze mogen niet binnen in de keuken komen. Hierna gaan de andere kinderen in de rij staan en krijgen zij hun eten. Er zitten nu 13 kinderen op school, de andere 12 krijgen in het opvanghuis van een Nepalese lerares Nepalees. Hierna krijgen ze Engels van de vrijwilligers. 's-Middags om 3 uur komen de andere kinderen uit school en worden de schooluniformen snel geruild voor hun gewone kleren. Er wordt dan al geroepen of we gaan voetballen. De kinderen mogen alleen maar met de vrijwilligers buiten het hek komen, alleen mogen ze niet. We nemen ze dan mee naar een veldje verderop. Hier kunnen ze lekker voetballen en in bomen en op muren klimmen. Ze zijn dan echt losgeslagen en balen als we weer terug moeten.

Het is ongeloofijk en triest om te zien hoe deze kinderen hier leven en ik ben blij dat ik ze een heel klein beetje kan helpen.

Jolanda

Projecten gevonden

Wat veel felicitaties, hartstikke bedankt. Na al deze felicitaties, het zingen en cadeaus van Jolan, is mijn verjaardag wel heel speciaal geweest. Zoals Anita (mijn zus) zo mooi schreef, een hoogtepunt op het hoogste punt (het dak van de wereld). Ik ben de hele dag op Lake Site geweest volop genoten van de zon, 's avonds heel gezellig uit eten geweest met Barbara erbij en daarna een heerlijke warme douche genomen en op Lake blijven slapen. Bewust heb ik niets aan mijn familie verteld omdat ze anders van alles zouden gaan doen en dit voor hun kosten met zich mee zouden brengen. Iedere dag krijg ik zoveel cadeaus van ze in de vorm van hele goede verzorging, lol, gezelligheid, veel warmte en liefde. Het was een heerlijke dag.

De volgende dag zijn we naar de bergen gegaan. Me lucky one! Voor de 3^e keer gaan genieten van de mooie natuur, de mensen, de gastvrijheid, de blije kinderen, het echte primitieve leven, het bikkelen van uren lopen, de zon, de Rakshi (ong. 30%) , het eten , het aanpassen en zoveel mogen leren van deze mensen........ En niet te vergeten de gezelligheid en lol die we met z'n drieën hadden (Jolan en Damodar).

Persoonlijk ben ik blij dat Jolan nu ook de projecten heeft gezien en kennis heeft gemaakt met Damodar. En Jolan ook heel enthousiast is over de projecten van Theo Kiewiet en Damodar Thapa.

Nu eerst iets over de 2 mannen die hier ruim 20 jaar met hart en ziel mee bezig zijn.

Wie? Theo Kiewiet wonend op Ameland, eigen hoveniersbedrijf, theologie gestudeerd, is gek op bergen, natuur en mensen. Hij was 20 jaar geleden op de berg Pachbhaiya aan het wandelen, scheurde daar een knieband en kon niet verder lopen. Damodar, een jonge Nepalees van (toen) 17 jaar heeft hem mee naar huis gesleept. Daar is Theo lange tijd door de familie verzorgd en opgevangen. Hierdoor ontstond er een band tussen deze 2 mannen. Damodar was begonnen met een studie accountancy. Dit was een harde tijd voor hem omdat hij per dag vele uren moest werken om zijn studie te financieren. Theo heeft hem het geld geleend en dit maakte dat Damodar zijn studie kon afmaken. Een geluk voor Damodaren ook voor Theo en de vele mensen in de bergen want deze man doet enorm goed werk, en leert snel, heeft inzicht en is zakelijk. Werkt hard vanuit zijn hart . Samen werken zij aan mooie projecten, Theovanuit Nederlanden Damodar als betrouwbaar persoon ter plaatse. Dat laatste is van groot belang zodat je iemand hebt die de cultuur kent, de taal spreekt en weet wat nodig is. Een mooi koppel dus, die beiden volledig vanuit hun hart bezig zijn voor andere mensen.

Doel /Missie van Theo en Damodar. Zij willen helpen de ergste armoede te bestrijden zodat de mensen in de bergen kunnen blijven wonen en niet naar de grote steden hoeven te trekken.

Waar? In het zuidoosten van Nepal liggen bergen rondom het Rupa en Begnas meer.1 ervan is Pachbhaiya. Hier zijn Theo en Damodar begonnen. Inmiddels zijn zij al actief op een 3^e berg (streven is ,over ong. 15 jaar, 4 omliggende bergen te hebben voorzien in de meest noodzakelijke behoefte). Het gebied is hier prachtig vooral door de ligging rond de 2 meren. Het is er rustig en er komen bijna geen toeristen. Deze omgeving zou het oud heden museum van Nepal kunnen zijn. Hier zie en maak je nog mee hoe de mensen leven in echte Nepalese huizen, en hoe ze alles nog op een hele primitieve manier doen (zie de foto's).

Wat zijn de projecten?

• Biogas: Het bouwen van een toilet met een opvang reservoir waar ook de uitwerpselen van de os en geiten in komen. Dit wordt omgezet in methaangas. Hiervandaan loopt een leiding naar een gaspit in de keuken waarop gekookt kan worden.

De voordelen zijn:

• Gezondheid van de vrouw. Zij hoeft niet meer uren in een zwart geblakerde keuken boven de rook te koken.
• Ruim 20 jaar gratis kunnen koken.
• Bescherming van de berghellingen door het minder kappen van bomen. Hierdoor minder landverschuivingen en erosie .
• De natuur blijft in takt.
• Door het toilet worden de mensen zich bewuster van hygiëne.
• Mensen zijn zelf verantwoordelijk voorhet verzamelen van stenen die nodig zijn en moeten helpen met de bouw van de installatie.

• Geitenproject: Gezinnen krijgen een geit aangeboden voor2 jaar. Vooraf worden ze begeleid door een veearts hoe ze het beest moeten verzorgen en ziekte zoveel mogelijk kunnen voorkomen. De geiten worden verzekerd voor het geval de natuur zijn werk doet. Het beest kan een ziekte hebben en doodgaan wat niet had kunnen voorkomen of het wordt opgegeten door een luipaard.

De voordelen zijn:

• De mensen hebben nu melk.
• Na2 jaar geven ze de geit terug of kunnen hem kopen van het geld wat ze verdiend hebben.
• Alle jonkies mogen ze zelf houden.
• De mensen zijn zelf verantwoordelijk voor het genereren van inkomsten en verzorging van de beesten.
  
  
• Opvang van regenwater : Het bouwen van grote watertanks, waar regenwater in opgevangen wordt.

De voordelen zijn:

• De mensen hebben water dichter bij huis. Het uren lopen naar een pomp hoeven ze dan minder vaak te doen.

• Herbeplanting tegen erosie en ontbossing: Het planten van bamboe en bomen om de berghellingen te verstevigen.

De voordelen zijn:

• Voorkomen dat huizen en scholen naar beneden kunnen storten bij een aardbeving.

• Bouwen van scholen: (er zijn er al 40 gebouwd) De scholen worden gebouwd met behulp van Martijn Schildkamp, (een architect uit Nederland die zich heeft gespecialiseerd in het bouwen van aardbeving bestendige gebouwen). Damodar en Martijn begeleiden de Nepalese bij de bouw zodat zij dit daarna zelf kunnen.

De voordelen zijn:

• Veilige scholen voor de kinderen.
• Kinderen kunnen naar school en hebben nu een kans op een betere toekomst waarbij ze de ouders kunnen onderhouden.
• Werk gelegenheid voor leraren.

• Onderwijsproject: Is gericht tegen kinderarbeid. Het oorspronkelijke onderwijsproject begon in 1988 en is nog steeds € 0,33 per dag (= 10 euro per maand) voor (school) kleding, schoeisel, schriften, boeken, schrijfgerei, schoolbijdragen en voldoende en goed eten en eventueel medicatie. Deze 10 euro per maand wordt overgedragen aan de moeder (inruil voor een handtekening en bonnetjes), geld dat overblijft gaat in de huishoudpot van het gezin.

De voordelen zijn:

• Onderwijs voor de kinderen
• Alle kosten all in
• Geld gaat naar de moeder (via vader komt het niet bij de kinderen).
• Controle

• Nieuw project! ! Opvangen en begeleiden van 8 kinderen.

Dit zijn kinderen uit gezinnen (wonend rondomPachbhaiya) met alleen een vader of een moeder die aan de alcohol verslaafd is. Deze kinderen worden aan hun lot overgelaten. Ze krijgen vaak geen eten en kunnen niet naar school. Met dit project kan er voorkomen worden dat dit straatkinderen gaan worden. Er wordt een ruimte gebouwd waar deze kinderen op de dag naartoe kunnen. Hier gaan ze aangepast onderwijs krijgen, met verzorging en aandacht. Ook krijgen ze hier te eten. 's Avonds gaan ze dan gewoon naar huis om daar te slapen en uiteraard om contact te blijven houden met de vader/moeder.

De voordelen zijn:

• Preventief
• Kinderen krijgen aandacht en eten
• Aangepast onderwijs (deze kinderen lopen achter t.o.v. leeftijd genootjes)
• Damodar blijft hier zelf contact persoon, hij gaat met de vader/moeder aan de gang om te zorgen dat ze toch meer verantwoordelijkheid gaan dragen.

Wat is zo mooi aan deze projecten? Deze 2 mannen zijn heel breed bezig. Ze blijven kritisch en verbeteren. De mensen worden er zelf bij betrokken , dragen hun eigen verantwoordelijkheid (om te voorkomen dat ze gaan denken dat ze hun hand op kunnen blijven houden). Er wordt enorm gelet op eigen redzaamheid en waar nodig ondersteund. De projecten zijn milieuvriendelijk, educatief, preventief en blijvend.

Voor ons is het duidelijk dat we het geld aan deze projecten gaan besteden. De vraag is nu alleen nog aan welke van deze bovenstaande. Bij het sponsoren van het nieuwe project of voor het naar school laten gaan van kinderen , is het belangrijk dat dit jaarlijks en het liefst voor langere termijn gedaan wordt.

Het leuke is dan wel dat je volledig op de hoogte wordt gehouden van de voortgang van deze kinderen. De betrokkenheid is dan veel groter. Zie (bijv. de foto's ) de snuitjes van de 3 kinderen die in aanmerking zouden komen voor het nieuwe project. Deze kinderen gun je toch een goede toekomst. Kunnen zij er wat aan doen dat de vader/moeder het vaak niet meer ziet zitten en aan de drank is gegaan????????

Er is mij door verschillende mensen gevraagd ze op de hoogte te houdenen ze te informeren wanneer er mooie en goede projecten door ons gevonden zijn. Bij deze!

Enzo terug houdend ik ben geweest om al geld te ontvangen vooraf, zo doe ik nu een oproep om nu wel dit geld te doneren . Want geloof ons het is hier enorm hard nodig en het komt echt goed terecht.......!!!!!

Paul, helaas is het pakje nog niet aangekomen, maar dit kan zomaar het geval zijn over een aantal dagen. Wij blijven erhier achteraan gaan totdat het (terecht) aangekomen is. Wil je ons nog even laten weten hoe de verpakking eruit ziet, envelop/doosje, formaat, kleur?

A3 wat een leuk idee en een heerlijk vooruitzicht, omdat we nog heel wat tochten willen gaan maken.

Jolan en Sas

Terug uit de bergen

Afgelopen woensdag zijn we met Damodar de bergen in gegaan om naar diverse projecten te gaan kijken. We moesten 1 ½ uur met de mountain bus de bergen in. Dit was al een groot avontuur. De bus zat al aardig vol en we moesten staan. Bij iedere stop stonden er mensen die mee moesten. Niemand laten ze staan, gewoon door duwen totdat iedereen er in zit. Je kon niet meer omvallen zo vol zat de bus. Over hele smalle bergweggetjes , onverhard en vol met kuilen, kwamen we eindelijk aan. Nu nog 1 ½ uur lopen naar het eerste project. Dit was een opening van een nieuwe school. Daar aangekomen kregen we bij een gezin eerst dhal baat. We moesten daar in de keuken komen zitten. Hier brandde een open vuurtje waar het eten op gemaakt werd. Je weet echt niet wat je ziet, de hele ruimte ziet zwart en hier moeten de vrouwen iedere dag koken.

Nu begon de opening. De kinderen van de school waren er allemaal van andere scholen uit de buurt waren er ook nog een aantal. Er werd ook nog een zang en danswedstrijd voor de scholen gehouden. Ze zien hier bijna geen buitenlanders en iedereen zit je aan te gapen. Wij werden speciaal voor gesteld en kregen een bloemenkrans ongehangen. Aan het einde van het feest kwam de rode poeder te voorschijn. Hier krijg je dan een streep van op je voorhoofd als je geluk hebt. Dit geluk had ik niet.....mijn hele gezicht werd er mee ingesmeerd (foto komt nog). En wat had iedereen een lol, als ze me zagen kwamen ze niet meer bij van het lachen.

Aan het eind van de dag een rondleiding door het dorp. Hier waan je je in het open luchtmuseum in Arnhem. We mochten ook nog binnen in een huisje kijken. Ook hier weer een ruimte die als keuken dienst deed met een open vuur. Hele kleine slaapkamertjes waar ze met meerdere mensen in een ‘bed' liggen. Een bed is gemaakt van houten planken met een rieten mat erop. Hierover een laken en daar slaap je op.

We sliepen bij een leraar van de school thuis. Die vinden dit een hele eer. Er werd buiten een tafel neergezet waar Sas en ik moesten gaan zitten om onze dhal baat op te eten. Alle Nepalese stonden om ons heen te kijken hoe wij dit opaten. Vreselijk vind ik dit, maar hier is dat heel normaal. Als wij klaar zijn gaan zij pas eten.

Toen kregen we onze ‘slaapkamer'te zien. Een heel klein hokje met een ‘bed'. Een hele vieze deken...en dan maar proberen te slapen. Regelmatig draaien als je weer zere plekken kreeg van de planken...en dan te bedenken dat de mensen hier altijd op moeten slapen.

Volgende ochtend vroeg op, een kop thee en 7 uur weg. Het was 4 uur lopen naar het volgende project, berg op, berg af. Aangekomen in het dorp eerst dhal baat eten. Bij dit project waren ook kinderen aan het werk. Zij waren met een apparaat met een slinger eraan stenen aan het vergruizen. Vrouwen kwamen met manden vol met stenen aan gesjouwd. Mannen waren de stenen aan het hakken zodat ze er muren mee konden metselen. Alles ging hier met de hand. Wat hebben wij het in Nederland toch makkelijk met al dat elektrische gereedschap.

Na nog 3 projecten te hebben gezien en na 10 uur lopen werden we uitgenodigd om thee te komen drinken. Damodar vroeg of we Gurung thee lusten. Dat hadden we nog niet op dus maar proberen... dat hebben we geweten. We kregen rakshi, een zelfgebrouwen rijste drank (30%) . Niet een normaal glas maar een beker. Dit moet je opdrinken dan toon je respect voor ze. Wat een lol hadden ze. Hierna naar de volgende familie waar we sliepen. En ja hoor hier kregen we een longdrink glas met rakshi. Na 10 uur onderweg te zijn geweest en weinig te hebben gegeten kan je je voorstellen hoe dit valt.

Hier moesten we in de keuken komen zitten tijdens het eten koken. Je zit allemaal op de grond en de moeder maakt het eten. Overal staan potjes waar wat kruiden in zitten. Het is heel mooi om te zien hoe ze op zo'n vuurtje het eten maakt. Hierna naar bed. Mijn bed was tekort (zo groot ben ik toch niet).

Nog 1 project bekijken op vrijdagochtend en dan weer terug naar het huis van Damodar. En wat is het dan heerlijk om na 3 dagen weer te kunnen douchen en schone kleren aan te trekken. Dit is dan echt genieten, hier sta je normaal niet bij stil. Nu zit ik weer in mijn guesthouse in Pokhara en deze krijgt er nu 2 extra sterren bij.

Foto's volgen nog van deze dagen.

Jolanda

Guesthouse Jolan en projecten

Hallo mensen,

Door omstandigheden heb ik de keus gekregen om in een gastgezin of in een guesthouse te gaan. Na alle verhalen van Sas te hebben gehoord en bij haar gastgezin ben wezen kijken en gezien heb hoe Sas daar leeft heb ik besloten om in het guesthouse te blijven. In vergelijk met Sas woon ik in een 5 sterren hotel, waar heerlijk warm water is. Sas kan af en toe bij me komen logeren en een warme douche nemen.

Vrijdag was ik uitgenodigd om bij het gastgezin van Sas te komen eten. Hier kreeg ik een warm onthaal. Het is een fantastische familie waar ik me gelijk thuis voelde. Een heel feestmaal van dhal bat was gemaakt door Laksimi. Dit was erg lekker. Na het eten hebben we nog met z'n allen zitten kaarten en mens erger je niet (dit was gemaakt op een tapijt van 1 bij 1 meter) zitten spelen. Ik heb nog nooit met zoveel lol spelletjes zitten spelen. Er werd alleen maar gelachen en iedereen was aan het genieten.

Jolan

Zoals jullie kunnen lezen is Jolan nu 3 dagen in Pokhara en hebben we alle 2 het idee dat ze hier al weer weken is. Wat ik zo heb begrepen heeft zij de afgelopen maanden knoert hard gewerkt , dus eerst maar eens wat dagen rustig aan en even acclimatiseren. We hebben dan ook besloten om nog niet naar de straatkinderen te gaan maar eerst de bergen in om de projecten te gaan zien. Dit gaan we doen met Damodhar de Nepalese projectleider, (Theo Kiewiet de oprichter van deze projecten, is inmiddels weer in Nederland). Jolan kan dan rustig afkicken door toch wat fysieke inspanningen te verrichten (de gene die haar kennen weten hoe belangrijk dit is! Ze gaat anders stuiteren) , te genieten van de rust , het mooie weer, kennis maken met Damodhar, de projecten zien en het nog primitievere leven van de bergbewoners mee maken want als het goed is gaan we weer eten en overnachten bij de bergbewoners. Waarschijnlijk gaat ze haar Guesthouse daarna nog 2 sterren geven.

De afgelopen weken wederom veel projecten bekeken en met mensen gesproken. Vaak was het even zoeken en geduld hebben om de juiste mensen te kunnen spreken. Na 2 maanden hier leven is het Nepalese leven (met het engelen geduld wat je hier nodig hebt) al aardig door mijn aderen gaan stromen, wat maakt dat ik ze uit eindelijk toch allemaal heb gesproken. Waar ben ik o.a. geweest? (hieronder staan alleen de meest interessante)

Kopan een Boeddhistisch klooster in Kathmandu. Ze hebben daar projecten voor Tibetaanse vluchtelingen en straatkinderen. Waarom zo'n project ? Het is mij opgevallen dat er aanzienlijk meer Tibetanen in Nepal zijn. Het is schrijnend om te zien hoe deze vredelievende mensen (die leven volgens het Boeddhisme)hier in vluchtelingen kampen leven. Terwijl als je de foto's van Tibet ziet het daar zo'n uitgestrekt en prachtig land is. Van toeristen die onlangs in Tibet zijn geweest , hoorde ik dat je zelfs als toerist de onderdrukking kan voelen. Er lopen overal Chinezen met geweren en de sfeer blijkt niet prettig te zijn. dit was reden te meer om wat meer te weten te komen over deze projecten.

Het ontvangst door de monniken in het Kopan klooster was heel plezierig. Het was ook heel apart om hier te kunnen lopen en kennis te maken met monniken. Het klooster is prachtig en ligt op een heuvel buiten het centrum van Kathmandu. Wederom was het geluk weer met mij want er was geen bewolking en kon ik genieten van het prachtige uitzicht. Zittend in de tuinen van het klooster, de warmte van de zon en het heerlijke briesje wat langs mijn huid ging, de stilte en de atmosfeer die hier hing maakte even dat ik was vergeten waarvoor ik hier kwam. Na de gesprekken met de monniken over de projecten, kwam ik (blijft natuurlijk wel mijn mening)toch tot de conclusie dat door de bekendheid van dit klooster(wereldwijd) er hier toch behoorlijk wat wordt gedoneerd (kan natuurlijk altijd meer) en andere projecten het dan harder nodig hebben.

Ook heb ik Margriet ontmoet een vrouw van rond de 60 die al heel wat jaren het project van haar overleden vader aan het voort zetten is. Van december t/m februari kookt zij (met vrijwilligers) 2x op een dag eten voor arme mensen. Wat mij ervan tegen houd om hier geld aan te geven is dat dit (hoe nobel het dan ook is ) onvoldoende oplossingsgericht is. Qua werkzaamhedenwel een project om in het achterhoofd te houden..

Hope For Himalayan Kids is ook een mooi project opgezet door Niki Holt (een Australische). Zij werkt samen met een Nepalese vrouw en ze komen heel gedreven en vol power over. Zij maken zich hard om er voor te zorgen dat kindertehuizen met verkeerd management worden gesloten. Helaas gebeurd het dat kinderen in een opvang huis worden mishandelt, gedwongen worden tot zware arbeid, stelen en prostitutie. Zij zorgen ervoor dat deze kinderenwordengeplaatst bij ouders die maximaal 6 kinderen in huis hebben. Deze ouders worden dan financieel ondersteund zodat de kinderen te eten hebben en naar school kunnen. Niki coachte waar nodig de ouders en de kinderen. Ook een project waar heel goed over na gedacht is en zeker zoden aan de dijk zet. Toch blijft mijn voorkeur heel sterk uitgaan naar de projecten van Seed foundation omdat dit opgezet is door een Nederlander, Theo Kiewiet . De man weet waar hij mee bezig isomdat hij al 20 jaar projecten heeft in India, Kenia en hier in Nepal. Alles wat hij doet aan projecten heeft blijvend effect en er wordt over alles goed nagedacht . Maar daar horen jullie meer over nadat Jolan deze projecten ook heeft gezien en zij haar visie over kan geven.

Vanuit Nepal zal ik duimen voor het team van NIK (New Image Kappers) dat er veel nominaties zijnvoor de Coiffure Award 2009. Spannend........

Laten jullie mij er nog iets oven weten?

Sas

Nieuw postadres in Pokhara

De busreis is goed gegaan en om 14:15 uur kwam ik aan in Pokhara. Hier stond Sas me al op te wachten. Dit was weer een mooi weerzien na 2 maanden.

Hierbij wil ik een nieuw postadres voor Sas en mij doorgeven.

Elia Guest House

Lalupate Marg

Pokhara-6

Lakeside

Nepal

Stroom valt zo weer uit, welkom in Nepal, morgen meer.

Groetjes Jolanda

Aangekomen in kathmandu

Eindelijk was het dan zover, na 92 dagen te hebben afgestreept, kon ik ook naar Nepal vertrekken.

Na wat vertragingen door sneeuwval in Londen goed aangekomen in kathmandu. Op het vliegveld werd ik opgehaald door Kildhoz. Zijn eigen guesthouse, Bag Packer's Lodge, is een maand open en daar kreeg ik voor 2 nachten een kamer. In een heel druk straatje waar auto's, motors en fietsers toeterend dwars door elkaar heen rijden was het dan. Na 12 uur reizen is een warme douche wel lekker en volgens Kildhoz was dat er ook. Niet dus....dat was de eerste koude douche (hoeveel gaan er nog volgen...). Stroom was er al vanaf 12 uur niet vandaag, dus de hoofdlamp alvast in mijn zak gestopt.Toen maar even de staat op. Ik was even vergeten wat een herrie het hier is, je schrikt iedere keer weer als er een auto achter je staat te toeteren.

's-Avonds even ergens gaan eten. Je zag echt niets op straat, er was nog steeds geen stroom. Dan maar met een taxi naar huis. Ongelooflijk wat ik nu te zien kreeg, allemaal kampvuurtjes met kinderen en ook volwassenen . Sommige lagen al tegen elkaar aan te slapen. De taxi chauffeur was verdwaald en we hebben een half uur door al die smalle straatjes gereden. Overal waren er van die kampvuurtjes gemaakt en lagen of zaten mensen omheen. Helaas heb ik geen foto's hiervan kunnen maken, zoiets heb ik nog nooit gezien echt afschuwelijk.

Dan maar bellen naar het guesthouse, bleken we er vlakbij te zijn. Ik ben opgehaald en was weer thuis.

Morgen met de bus naar Pokhara, daar zie ik Sas weer.

De stroom gaat er zo weer af dus ik moet gaan stoppen. Zodra er weer stroom is komen er weer foto's op het weblog. Op het moment is er hier erg weinig stroom en kunnen we helaas niet altijd wat op het weblog zetten.

Groetjes Jolanda

Een stapje terug, 2 vooruit.

Hallo mensen het was even stil en in die tijd is er weer een hoop gebeurd. In het kort ga ik jullie op de hoogte brengen. Kort... omdat er weer gekort is in de uren stroom die de mensen krijgen per dag. Sheskhanta (vader gastgezin) is na de kerst geopereerd aan zijn urineleider. Het bleek dat hij hier al heel lang last van had. Hij is midden in de nacht naar het ziekenhuis gebracht. Na 1 dag werd hij met medicijnen naar huis gestuurd, hij hoopte zelf dat hij er dan vanaf zou zijn! De sfeer was deze dagen heel vervelend hij snauwde iedereen af. En dit was ook zo verklaarbaar want wat moet je als je gezondheid het laat afweten en je weet echt niet waar je het geld vandaan moet halen. Via Roshan (zijn zoontje) ben ik hier achter gekomen (Sheskhantha zou dit zelf niet verteld hebben). Dit gezin moest geholpen worden. Natuurlijk realiseerde ik mij dat er veel gezinnen in zo'n situatie zitten maar laten zij dan het geluk hebben dat er een Nederlandse vrijwilligster bij hun in huis zit. Mijn besluit stond vast en ik heb ze aangeboden te helpen met de financiën. Na overleg met Jolan hebben we besloten ook een deel van het gesponsorde geld te gebruiken zodat dan de volledige ziekenhuis kosten betaald konden worden. In eerste instantie weigerde hij dit aan te nemen maar nadat ik hem de vraag stelde hoe hij dit dan zou willen doen gaf hij het antwoord de pijn te accepteren. 'Oke zijn je vrouw en kinderen het dan niet waard om voor een keer je trots opzij te zetten en te accepteren dat het misschien wel voor bestemd is dat ik hier net in huis ben en heel veel lieve vrienden in Nederland heb, die bereidt zijn mee te betalen aan jouw operatie?' Ik zal nooit vergeten hoe deze man het geld aanpakte na zijn operatie. Hij zat helemaal in elkaar gedoken kijkend naar de grond. Na lange tijd van stilte kwam zijn hoofd iets omhoog, net hoog genoeg dat hij mij in de ogen kon kijken en met heel veel moeite en de tranen in zijn ogen bedankte hij voor het geld. Allemachtig wat heeft hem dit veel moeite gekost! Het gaat weer stukken beter met hem en over 2 maanden moet hij terug komen voor de 2^e controle.

Het is hier in de ziekenhuizen de gewoonte dat de operatie wordt gedaan door de artsen en de verpleging verwisseld het infuus en geeft waar nodig een injectie. Alle verdere verzorging moet door eigen familie gedaan worden. Wassen, eten, drinken, medicijnen bij halen etc etc. Ik zal jullie de verdere details besparen zie de foto's van de operatie kamer, de vieze vloeren, de was die buiten ligt te drogen (wat gebruikt wordt in de operatie kamers), de plafonds vol schimmel . En dan te bedenken dat ze dit luxe vinden. Gouverment Hospitals blijken nog vele malen erger te zijn dan dit Private Hospital . Na hier een aantal dagen binnen geweest te zijn heb ik meerdere keren naar boven gekeken en gevraagd 'Zorg er please voor dat mijn gezondheid mij niet in de steek laat en zorg ervoor dat ik hier never niet hoef te liggen'. Er was dan ook niet zoveel meer nodig om nu echt naar mijn lichaam te gaan luisteren. Ik liep al wat dagen met koorts en de pijn op mijn borst werd steeds heviger. Oke oke ik geef mij over.. Ik heb nog wel een behoorlijke strijd moeten leveren met de familie want zij wilde mij naar het ziekenhuis hebben omdat de koorts wat hoog was. Help!! De mensen die mij kennen zullen ongeveer kunnen inschatten hoe ik gereageerd heb. ....(ook al moest dit laatste beetje kracht vanuit mijn tenen komen). Na fantastische verzorging van de familie ben ik weer helemaal op de been.

Een pas terug brengt een hoop om alles weer eens te overdenken en vanaf wat andere kanten de dingen te belichten. Zo ook het project met de straatkinderen. Er zitten behoorlijk wat haken en ogen aan dit project. Het management bestaat volledig uit Nepalese ,die zelf goed de zakken weten te vullen met de giften. De illusie om hier verandering in te brengen heb ik niet (misschien pessimistisch gedacht) en wil hier ook niet mijn energie in steken. Het geen we hier kunnen doen zijn dingen die rechtstreeks bij de kinderen komen. Blijvende verbetering op de lange termijn is hier een heel lastig verhaal. Wat kunnen we hier wel doen? Kinderen aandacht blijven geven en dingen aanpassen die direct in het voordeel van de kinderen zijn zonder tussenkomst van het management. Denkend aan het fruit , de melk met biscuitjes in de ochtend af en toe iets lekkers te eten geven, ze mee nemen om te spelen buiten de hekken en waar nodig wat kleding vervangen.

Het streven is om het geld zo te besteden dat er na het zaaien ook geoogst kan worden. In de afgelopen weken heb ik met heel wat mensen gesproken over projecten etc. Er zijn ook een aantal mensen op mijn pad gekomen met projecten die de moeite waard zijn om verder te onderzoeken. De afgelopen week ben ik de bergen in geweest om daar een Nepalese man te ontmoeten die al 20 jaar met een Nederlander projecten in de bergen doet. Met als doel de ergste armoede daar te bestrijden zodat zij in hun eigen omgeving kunnen blijven. Bij zijn huis aangekomen bleek dat hij (Damodar Tapha) 3 Nederlandse mensen aan het ophalen was in Kathmandu. En hij morgen weer thuis zou zijn. En wat schetst mijn verbazing dat één van die 3 mensen Theo Kiewiet is. De oprichter van de projecten?! Is dit toeval?? Hoe mooier kan je het hebben dat je alles uit eerste hand kan horen en ook nog eens 2 dagen ben mee genomen de bergen in om naar de projecten te kijken en deze 2 mensen beter te leren kennen. Aankomende donderdag ga ik weer met ze op stap en zal daarna verslag doen over de projecten. Tot nu toe ben ik enorm enthousiast en heb ik ook rust gekregen. Er zijn in ieder geval goed overdachte projecten die heel veel vruchten afwerpen. Geleidt door mensen die het beste voor hebben met de bevolking en hier ongelooflijk veel voor doen. Voor mijn gevoel zijn we hiermee 2 stappen verder naar het vinden van iets waarmee we werkelijk iets moois kunnen doen voor de mensen hier in Nepal.

Mensen ik heb net weer (na ruim 2 weken) de reacties gelezen. Hartstikke bedankt allemaal.

Allereerst wil ik alle mensen van NENS nog bedanken voor wat zij allemaal hebben gedaan en nog steeds doen rondom het project Action4Nepal. We hebben dankzij jullie op de radio en tv veel ruchtbaarheid kunnen geven aan het project. Ook dank zij jullie is de sneeuwbal steeds groter geworden. Dank, dank, dank.

Lars, als ik terug kom wil ik ook jouw verhalen horen, want jij hebt ook een hele ervaring achter de rug. Ons land dienen in Afghanistan.

Bedankt mensen, wat een wensen voor 2009! Zo, hier in Nepal is het jaar wel heel bijzonder begonnen.

De Nepalese (ver)knallen hier niet voor miljoenen. Nog niet voor 1 roepie. Wie weet krijgen we mensen die nu hebben afgestoken zo gek om dit geld ook in projecten te stoppen. Volgende keer zal ik jullie vertellen over de mooie projecten.

Mijn batterij raakt leeg en er is geen stroom.............

In ieder geval weer een teken van leven vanuit Nepal.

Liefs Sas

Vragen van Almar voor school 'De Wegwijzer' in Wijk bij Duurstede

Hai Almar, wat een goeie vragen.

Waar spelen de kinderen mee?
Spelen alle leeftijden met elkaar of worden er groepjes gevormd?

De jongens zijn het liefst aan het voetballen. De meisjes vervelen zich sneller en hebben met kerst een kleinere bal kado gekregen. Ik ben van plan om elastiek of rubber te kopen zodat ze kunnen elastieken. Touwtje springen kennen ze hier ook. Cricket (denk maar aan slagbal) vinden ze ook leuk om te doen. Dit hebben we nog niet gespeeld.

Bijna alle jongens van 6 tot 12 (dit is de oudste) spelen allemaal voetbal met elkaar. Ze vormen zelf teams. Net zoals ze dat in Nederland doen. 2 kiezen om de beurt een speler voor hun team. Er zijn meestal 3 jongens die liever niet voetballen en de 4 meisjes doen ook niet mee. Hier speel ik vaak dan iets anders mee. Er zijn binnen een mum van tijd een hele boel andere kinderen uit de buurt om te kijken. Meestal neem ik mandarijnen en bananen mee naar het veldje en daar komen heel veel kinderen op af. Ook toen de jongens op het veld de nieuwe bal kregen waren er opeens heel veel andere kinderen bij. Het klinkt raar maar deze laat ik niet mee doen want dat gaat niet goed. Ze zijn zo gewend aan elkaar en het wordt toch vaak vechten of ruzie met vreemde kinderen. Er is ook een groepje jongens wat vaak loopt te treiteren als wij er zijn. Eerst had ik dit niet in de gaten en gaf dat groepje een oude bal van ons om te spelen, maar toen kwamen onze jongens snel naar me toe om aan te geven dat ze dat niet wilde. Ik heb ze toen uitgelegd dat ze moeten delen en dat dit best ok is en dat we de bal terug krijgen. Na en poos zag ik ook wel dat het groepje jongens niet echt leuk is en toen heb ik toch maar de bal terug gevraagd. Toch ga ik dit nog een keerproberen. Maar, Almar het is net als in Nederland het delen met elkaar blijft lastig omdat jaloezie een lastig iets is en vaak de veroorzaker is van veel negatieve dingen zoals treiteren. Wel jammer want wat zou het toch leuk zijn als dit wel lukt. Eigenlijk is dit ook vrede sluiten en geen oorlogje voeren. Net als de volwassenen doen. Deze doen het vaak gepaard gaande met doden, en de kinderen doen het doormiddel van treiteren, schelden en als het feller wordt komt er slaan en schoppen bij en als het weer verder gaat.... ja, dan wordt het echt vechten ...en dan....! .En zo ontstaan er vaak heftige ruzies. En dit is in het klein oorlogje voeren. Wat eigenlijk niet nodig iswant als we meerdelen met elkaar en niet alleen aan ons zelf denkenen meer gaan kijken naar wat we allemaal al hebben zijn we eerder tevreden. En ook veel gelukkiger. Dan dat je steeds maar blijft kijken naar wat je niet hebt en steeds maar weer nieuwe en extra dingen wilt hebben.

Wat krijgen de kinderen te eten?

De kinderen krijgen ieder dag Dalbath dat is heel veel droge rijst met een soort van sausje/soep die ze erover heen gieten. Dit sausje/soep is gemaakt van gekookte bonen met veel water. Soms krijgen ze daar een paar stukjes bloemkool of aardappel in of een andere groenten die goedkoop is. Ze eten hier 2x op een dag. Om 9.30 en 18.30. Snoepjes/ chipstussen door krijgen ze niet ( het is hier wel te krijgen voor de toeristen en ze weten dat het er is)maar daar hebben ze geen geld voor. Dus2x Dalbathis eigenlijk wat ze normaal iedere dag krijgen. De vrijwilligers zorgen vaak voor wat extra's. Van het geld wat Jolan en ik hebben gekregen voor de projecten, krijgen de kinderen nu ieder morgen een beker gekookte melk waar biscuitjes in gaan. Dit omdat het hier 's morgens koud is en ze pas vrij laat te eten krijgen. Ook krijgen ze iedere dag een mandarijn en een banaantje als ze's middags uit school komen. En dan met bijv. kerst of een georganiseerde picknick krijgende kinderen extra dingen met eten. bijv kip en vlees en ook snoep. Dit is werkelijk een hele happening voor ze.De kinderen kunnen daar dagen, weken naar uit kijken. We hebben wel geld om meer te kopen maar dat doen we expres niet want anders gaan we ze verpesten en wordt het zo'n grote tegenvaller als wij weg zijn. Ja, joh dat is wel even anders hè dan bij ons in Nederland. Ga maar eens op een dag opschrijven wat jij allemaal extra krijgt op 1 dag. In ieder geval 3 maaltijden die veel uitgebreider zijn, met vlees en een toetje. En dan hebben we het nog niet over de extra snoepjes, koekjes, ijsjes, frisdrank, chips en etc......... Moet je maar eens aan de kinderen vragen op school of ze dat is een paar dagen willen opschrijven...O,O wat zijn wij dan toch verwend in Nederland en wat vinden we het eigenlijk heel normaal dat het er is.

Op het weblog staat een kindje met een wond op zijn lip, is daar zalf voor in Nepal?

Ja, gelukkig hebben ze wel artsen en medicijnen. Het probleem is dat ze te weinig geld hebben om dit te kunnen betalen. Een bezoek aan een arts is ong. 600roepies (€6,-) en dan komen de medicijnen er nog bij. En als je na gaat dat dit vaak een maand salaris is. Hoe moeten ze dan nog een maand eten? En je hebt ook heel veel Nepalese die geen baan hebben. Dat is ook de reden dat de mensen hier niet oud worden en het sterftecijfer heel hoog is. De dokter en de medicijnen die Nayairad (jongetje van de foto)nodig had zijn door een man betaald die heel vaak bij de kinderen komt kijken of het goed met ze gaat. Deze man heeft een Guesthouse en heeft daardoor een beter inkomen. Het gaat al en stuk beter met Nayairad zijn gezicht is niet meer dik en de blaasjes zijn bijna weg. Gelukkig heeft hij weer zin om te spelen en stralen zijn ogen weer.

Hebben de kinderen een knuffel?

De kinderen hebben geen knuffel maar daar hebben ze ook geen behoefte aan. Ze zijn er te oud voor en zijn dit ook niet gewend. Toen zij op straat leefde hadden zij dit ook niet en deden zij hele andere dingen dan een doorgaans Nederlands kind op die leeftijd doet. Zij zijn eigenlijk veel zelfstandiger dan de kinderen in Nederland. Zij hebben voor zichzelf en soms ook broertje of zusje moeten zorgen op hele jonge leeftijd.

Nou, joh ik hoop dat je vragen zo voldoende beantwoord zijn. Mochten er nog meer vragen zijn hoor ik het wel. En misschien hebben de andere ook nog een vraag!