Bij de straatkinderen
Op mijn eerste ochtend bij de straatkinderen wist ik niet wat ik zag. Op de foto's van Sas leek het best nog wel ruim. Dit was dus gezichtsbedrog, alle ruimten zijn heel erg klein en donker, heel deprimerend. Ik zag maar 14 bedden en telde 25 kinderen. Er slapen dus een aantal kinderen samen in 1 bed. Je kan net in je bed stappen zo krap is het. Buiten is de ruimte ook erg klein en spelen kunnen ze hier niet echt. Het is 's-ochtends om 7 uur als wij komen al een drukte van jewelste. De meeste kinderen zijn zich aan het aankleden. Bij de buitenkraan wassen ze zich. Sommige lopen nog in hun pyama en trekken na het eten hun schooluniform aan. Het is 's-ochtends vroeg nog koud en sommige lopen te bibberen en kruipen direct in je armen. Hun handjes voelen ijskoud aan. Binnen lopen ze op hun blote voetjes op het beton, met slippers mogen ze niet naar binnen en vloerbedekking is er niet. Iedereen heeft een taak, bedden opmaken, dekens opvouwen, een ander maakt de toilet schoon, weer een ander de douche. Dan is het tijd om het laatste huiswerk te maken. Ze komen dan met hun Engels aangerend om maar een plekje naast je te krijgen. Om ca. 8 uur is het tijd voor melk en biscuitjes, deze worden door de vrijwilligers mee genomen, anders krijgen ze een kop thee. Om 9 uur krijgen eerst de kinderen die naar school gaan dhal baat. Ze staan dan in een rij voor het keukenraam en krijgen dan hun bord. Ze mogen niet binnen in de keuken komen. Hierna gaan de andere kinderen in de rij staan en krijgen zij hun eten. Er zitten nu 13 kinderen op school, de andere 12 krijgen in het opvanghuis van een Nepalese lerares Nepalees. Hierna krijgen ze Engels van de vrijwilligers. 's-Middags om 3 uur komen de andere kinderen uit school en worden de schooluniformen snel geruild voor hun gewone kleren. Er wordt dan al geroepen of we gaan voetballen. De kinderen mogen alleen maar met de vrijwilligers buiten het hek komen, alleen mogen ze niet. We nemen ze dan mee naar een veldje verderop. Hier kunnen ze lekker voetballen en in bomen en op muren klimmen. Ze zijn dan echt losgeslagen en balen als we weer terug moeten.
Het is ongeloofijk en triest om te zien hoe deze kinderen hier leven en ik ben blij dat ik ze een heel klein beetje kan helpen.
Jolanda
Reacties
Reacties
Wat een verhaal....
Hoi , ik ben dr stil van, van je verhaal, en wat doen jullie veel goeds door er te zijn voor hun!
Liefs en groetjes.
Hallo Sas en Jolan, daar hebben wij hier geen idee van. Jolanda jij vertelde dat je vroeger dol was op voetballen. Je kunt je dus goed uitleven.
Ik wens jullie veel sterkte en wijsheid toe.
Groetjes,
Ada.
Hoi Jolanda,
wat een verhaal..en wat een giga verschil met de kinderen hier in nl.
Sterkte met alles!
liefs,
anique
Kippenvel krijg ik van het verhaal en als ik de foto's erbij zie, dan word ik er gewoon een beetje naar van. De kinderen weten natuurlijk niet beter, maar als ik dan zie hoe ze koud zijn, niet veel (voor ons doen) te eten krijgen, dan zou je zo graag van alles willen geven. Sas heeft het geloof ik al eerder geschreven dat dat ook weer niet goed is, want zodra je weg bent en niemand het overneemt, hebben ze die extra's ook niet meer, maar als ik diep in m'n hart kijk, zou ik ze zo van alles willen geven. Wij zetten de verwarming nog even een tandje hoger zonder daarbij na te denken. Dan denk je dan toch weer even aan die kinderen bij jullie als je naar de thermostaatknop loopt, omdat je het een beetje koud hebt. Hoezo verwend?
Succes verder en groetjes Désirée
Hoi Sas en Jolanda,
Wat een mooi verhaal weer. je denkt weer extra na wat we hier allemaal hebben, die kinderen zijn blij met niets, hier zijn veel kinderen niet blij met alles
Fijn dat jullie dit kunnen en willen doen.
Lieve groeten A3
Hallo Sas en Jolan,
Aangrijpend verhaal. Schokkend om dit te zien als je net uit ons landje komt waar alles prima geregeld is. Des te groter lijkt me voor jullie de motivatie om aan het gekozen project te werken. Petje af voor wat jullie doen!!!
Groetjes,
Annelies.
Hoi Jolanda
Word telkens weer stil van jullie verhalen.
Top dat jullie een steentje kunnen bijdragen om het leven van de kinderen aangenamer te maken.
lieve groeten van Henneke
Heel byzonder om jullie project zo te mogen meelezen en zien. Succes en geniet van alles wat jullie mogen meemaken!
Groetjes Ria
jeetje, wat een verhaal weer.
Hier is alles zo normaal als je iets nodig hebt ga je het gewoon halen. Deze kinderen zijn zo blij met al het goeds wat jullie voor ze kunnen doen. Het is zo'n andere wereld en je krijgt hier wel kippevel van.
Heel veel succes en plezier met alles kunnen bieden voor de kinderen.
groetjes Maaike
Hallo Sas en Jolanda.
Weer een mooi verhaal,en wat zijn jullie toch goed bezig.Jullie betekenen zoveel voor deze kinderen.
Groetjes Anneke
Dag Sas en Jolanda,
Een zeer ingrijpend en begrijpend verhaal, die kinderen zijn zo blij met het kleinste (voor ons doen) maar mensen vergeten het steeds en zeuren over de meest onlogische zaken, ipv eens net als jullie te kijken en bij te dragen tot het dragelijk maken van hun bestaan, prima werk, ga zo door :)
Hallo globe trotters, nog een paar weekjes en dan zit het er weer op. Dan moeten jullie je weer aanpassen.
De projecten die jullie gevonden hebben lijken mij interessant.
Ik ben benieuwd naar jullie verhalen en foto's.
Een goeie reis terug. en geniet nog van het laatste stukje reis.
Groetejes,
Ada.
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}