Hallo mensen het was even stil en in die tijd is er weer een hoop gebeurd. In het kort ga ik jullie op de hoogte brengen. Kort... omdat er weer gekort is in de uren stroom die de mensen krijgen per dag. Sheskhanta (vader gastgezin) is na de kerst geopereerd aan zijn urineleider. Het bleek dat hij hier al heel lang last van had. Hij is midden in de nacht naar het ziekenhuis gebracht. Na 1 dag werd hij met medicijnen naar huis gestuurd, hij hoopte zelf dat hij er dan vanaf zou zijn! De sfeer was deze dagen heel vervelend hij snauwde iedereen af. En dit was ook zo verklaarbaar want wat moet je als je gezondheid het laat afweten en je weet echt niet waar je het geld vandaan moet halen. Via Roshan (zijn zoontje) ben ik hier achter gekomen (Sheskhantha zou dit zelf niet verteld hebben). Dit gezin moest geholpen worden. Natuurlijk realiseerde ik mij dat er veel gezinnen in zo'n situatie zitten maar laten zij dan het geluk hebben dat er een Nederlandse vrijwilligster bij hun in huis zit. Mijn besluit stond vast en ik heb ze aangeboden te helpen met de financiën. Na overleg met Jolan hebben we besloten ook een deel van het gesponsorde geld te gebruiken zodat dan de volledige ziekenhuis kosten betaald konden worden. In eerste instantie weigerde hij dit aan te nemen maar nadat ik hem de vraag stelde hoe hij dit dan zou willen doen gaf hij het antwoord de pijn te accepteren. 'Oke zijn je vrouw en kinderen het dan niet waard om voor een keer je trots opzij te zetten en te accepteren dat het misschien wel voor bestemd is dat ik hier net in huis ben en heel veel lieve vrienden in Nederland heb, die bereidt zijn mee te betalen aan jouw operatie?' Ik zal nooit vergeten hoe deze man het geld aanpakte na zijn operatie. Hij zat helemaal in elkaar gedoken kijkend naar de grond. Na lange tijd van stilte kwam zijn hoofd iets omhoog, net hoog genoeg dat hij mij in de ogen kon kijken en met heel veel moeite en de tranen in zijn ogen bedankte hij voor het geld. Allemachtig wat heeft hem dit veel moeite gekost! Het gaat weer stukken beter met hem en over 2 maanden moet hij terug komen voor de 2^e controle.

Het is hier in de ziekenhuizen de gewoonte dat de operatie wordt gedaan door de artsen en de verpleging verwisseld het infuus en geeft waar nodig een injectie. Alle verdere verzorging moet door eigen familie gedaan worden. Wassen, eten, drinken, medicijnen bij halen etc etc. Ik zal jullie de verdere details besparen zie de foto's van de operatie kamer, de vieze vloeren, de was die buiten ligt te drogen (wat gebruikt wordt in de operatie kamers), de plafonds vol schimmel . En dan te bedenken dat ze dit luxe vinden. Gouverment Hospitals blijken nog vele malen erger te zijn dan dit Private Hospital . Na hier een aantal dagen binnen geweest te zijn heb ik meerdere keren naar boven gekeken en gevraagd 'Zorg er please voor dat mijn gezondheid mij niet in de steek laat en zorg ervoor dat ik hier never niet hoef te liggen'. Er was dan ook niet zoveel meer nodig om nu echt naar mijn lichaam te gaan luisteren. Ik liep al wat dagen met koorts en de pijn op mijn borst werd steeds heviger. Oke oke ik geef mij over.. Ik heb nog wel een behoorlijke strijd moeten leveren met de familie want zij wilde mij naar het ziekenhuis hebben omdat de koorts wat hoog was. Help!! De mensen die mij kennen zullen ongeveer kunnen inschatten hoe ik gereageerd heb. ....(ook al moest dit laatste beetje kracht vanuit mijn tenen komen). Na fantastische verzorging van de familie ben ik weer helemaal op de been.

Een pas terug brengt een hoop om alles weer eens te overdenken en vanaf wat andere kanten de dingen te belichten. Zo ook het project met de straatkinderen. Er zitten behoorlijk wat haken en ogen aan dit project. Het management bestaat volledig uit Nepalese ,die zelf goed de zakken weten te vullen met de giften. De illusie om hier verandering in te brengen heb ik niet (misschien pessimistisch gedacht) en wil hier ook niet mijn energie in steken. Het geen we hier kunnen doen zijn dingen die rechtstreeks bij de kinderen komen. Blijvende verbetering op de lange termijn is hier een heel lastig verhaal. Wat kunnen we hier wel doen? Kinderen aandacht blijven geven en dingen aanpassen die direct in het voordeel van de kinderen zijn zonder tussenkomst van het management. Denkend aan het fruit , de melk met biscuitjes in de ochtend af en toe iets lekkers te eten geven, ze mee nemen om te spelen buiten de hekken en waar nodig wat kleding vervangen.

Het streven is om het geld zo te besteden dat er na het zaaien ook geoogst kan worden. In de afgelopen weken heb ik met heel wat mensen gesproken over projecten etc. Er zijn ook een aantal mensen op mijn pad gekomen met projecten die de moeite waard zijn om verder te onderzoeken. De afgelopen week ben ik de bergen in geweest om daar een Nepalese man te ontmoeten die al 20 jaar met een Nederlander projecten in de bergen doet. Met als doel de ergste armoede daar te bestrijden zodat zij in hun eigen omgeving kunnen blijven. Bij zijn huis aangekomen bleek dat hij (Damodar Tapha) 3 Nederlandse mensen aan het ophalen was in Kathmandu. En hij morgen weer thuis zou zijn. En wat schetst mijn verbazing dat één van die 3 mensen Theo Kiewiet is. De oprichter van de projecten?! Is dit toeval?? Hoe mooier kan je het hebben dat je alles uit eerste hand kan horen en ook nog eens 2 dagen ben mee genomen de bergen in om naar de projecten te kijken en deze 2 mensen beter te leren kennen. Aankomende donderdag ga ik weer met ze op stap en zal daarna verslag doen over de projecten. Tot nu toe ben ik enorm enthousiast en heb ik ook rust gekregen. Er zijn in ieder geval goed overdachte projecten die heel veel vruchten afwerpen. Geleidt door mensen die het beste voor hebben met de bevolking en hier ongelooflijk veel voor doen. Voor mijn gevoel zijn we hiermee 2 stappen verder naar het vinden van iets waarmee we werkelijk iets moois kunnen doen voor de mensen hier in Nepal.

Mensen ik heb net weer (na ruim 2 weken) de reacties gelezen. Hartstikke bedankt allemaal.

Allereerst wil ik alle mensen van NENS nog bedanken voor wat zij allemaal hebben gedaan en nog steeds doen rondom het project Action4Nepal. We hebben dankzij jullie op de radio en tv veel ruchtbaarheid kunnen geven aan het project. Ook dank zij jullie is de sneeuwbal steeds groter geworden. Dank, dank, dank.

Lars, als ik terug kom wil ik ook jouw verhalen horen, want jij hebt ook een hele ervaring achter de rug. Ons land dienen in Afghanistan.

Bedankt mensen, wat een wensen voor 2009! Zo, hier in Nepal is het jaar wel heel bijzonder begonnen.

De Nepalese (ver)knallen hier niet voor miljoenen. Nog niet voor 1 roepie. Wie weet krijgen we mensen die nu hebben afgestoken zo gek om dit geld ook in projecten te stoppen. Volgende keer zal ik jullie vertellen over de mooie projecten.

Mijn batterij raakt leeg en er is geen stroom.............

In ieder geval weer een teken van leven vanuit Nepal.

Liefs Sas