WAT EEN MEGA BEDRAG

ONGELOOFLIJK MENSEN WAT EEN MEGA BEDRAG.............

Jojo, allereerst wil ik jou onwijs bedanken want het is toch allemaal begonnen met jouw aanbod om de oliebollentocht voor de kinderen van Nepal te gaan lopen, ACTION4NEPAL. Een sneeuwbal die aan het rollen is gebracht door jou endie groter, groter en groter werd en nog steeds aan het door rollen is.

Alle instructeurs, begeleiders en de andere sportorganisaties , die ook zo spontaan hulp aanboden, dank jullie wel voor deze enorme inzet. En natuurlijk ook alle lopers en skikers die ondanks de kou en mist de tocht hebben gelopen/geskiked. Eigenlijk niet anders verwacht, want de echte NW'ers, skikers, hardlopers en wandelaars laten zich niet tegen houden door het weer.

Ook bedankt :

Patrick en Peter van Hotel De Duinen die speciaal zijn open gegaan om deze enorme sportieve groep mensen een warm onderkomen en koffie aan te bieden (en dat nog wel na jullie feestje de avond ervoor).

Bakkerij den Butter die de oliebollen heeft aangeboden. Willem Sanders, Bertus Weijermars (ook een mooie hartslagmeter als prijs aangeboden) en Ronald Heruer die zich voor de loterij hebben ingezet . 1 lot voor 1,50 en het 'koopje' 3 loten voor 5,- (Jojo, ook al die extra €0,50 hebben we aan jouw reken talent te danken).

New Image kappers (NIC) ook jullie bedankt voor alle verzorgende haar producten van L'Oreal.

Astrid Nijenhuis die de foto's van de sponsorloop op haar site zet en deze verkoopt ook weer ten goede van Nepal. De foto's geven wel aan dat het koud is geweest maar dat het ook een gezellige sfeer is geweest want iedereen ziet er vrolijk uit op de foto's.

Annuska , wat een mooi bedrag hebben jouw eigen gemaakte kerstkaarten opgeleverd € 100,- Dank je wel voor jouw inzet.

ALLEMAAL, ALLEMAAL BEDANKT!

En wij zullen er werkelijk alles voordoen dat er met dit geld nuttige en verantwoorde dingen worden gedaan. Uiteraard houden wij jullie daarvan op de hoogte.

Gr van Sas

Reactie van Sas komt zo snel mogelijk

Hallo allemaal

Ik heb Sas net aan de telefoon gehad. Sas is een beetje ziek en heeft daarom nog geen reactie op het weblog kunnen zetten. Namens Sas iedereen ontzettend bedankt met het behalen van dit mooie resultaat. Het gastgezin zorgt goed voor haar. Een reactie van Sas zelf komt zo snel mogelijk.

Groetjes Jolanda

Kerst in Nepal

Kerst in Nepal

Allemaal hele fijne kerstdagen gewenst vanuit Nepal (zie de foto).

Doen ze hier aan Kerst? Er is onder de Nepalese een klein percentage wat christen is en deze vieren Kerstfeest. In ieder geval hebben we het ook met de kinderen gevierd. De dag voor kerst hebben we versierd, met kerstverlichting, de bladeren van de kerstrozen (zie foto) en nog wat groen van bomen. Wat het helemaal uniek en komisch maakte waren de ballonnen van Karwei (stom, ik had een foto moeten maken deze moeten opsturen naar ze) en vooral niet te vergeten de knal roze ballonnen. Verder heb ik 2 spandoeken laten maken (zie foto). Hier zijn ze enorm trots op, omdat dit gebruikelijk is, maar voor hun begrippen kostbaar. Het ziet er heel gezellig uit. 's Middags moesten alle kinderen naar het ziekenhuis waar ze een check up kregen. En omdat ik merkte dat de meeste kinderen stilletjes en zenuwachtig waren, besloot ik om mee te gaan. Een van de 'moeders'ging met de hele groep. 1 op 21 kinderen ....(niet echt veel). We werden keurig opgehaald met en bus van het ziekenhuis rond 12.00 uur. Eerst waren de kinderen uit gelaten en mega druk, help! Heeft iemand oordopjes? Het maakte heel veel bij mij los om die smoeltjes te zien en te beseffen dat zo'n 'dood gewoon' busritje heel speciaal voor ze is. Naar mate we dichter bij het ziekenhuis kwamen werden ze stiller en stiller en sommige zaten voorover gebogen van misselijkheid. Aangekomen moesten we nog 3 uur wachten voordat we werden geholpen. Jeetje, wat waren de kinderen rustig, ik heb ze zelden zo stil zien zitten op een stoel. De gene die normaal de grootste mond hebben, kwamen opeens bij mij op schoot zitten of tegen mij aan hangen. Afleiden met gekkigheid hielp wel even maar toen ze naar boven moesten met z'n allen was het muisstil. Eenmaal boven weer wachten en dan eindelijk kwamen er 3 artsen die ieder in een hokje een van de kinderen ging onderzoeken. Allemachtig wat een tegenvaller....... Alleen een beetje kijken of ze geen bloedarmoede hebben, lymfeklieren, buik voelen en hartslag controleren. Na aan gegeven te hebben dat sommige kinderen op hun hoofdhuid vreemde plekken hebben, een jochie heel veel wratjes op zijn been heeft werden deze nog naar een andere afdeling gestuurd. Ook een paar van de oudste jochies waren bijdehand genoeg om aan te geven waar ze last van hebben en deze werden gelukkig ook door verwezen naar andere artsen. Deze kregen medicijnen voor geschreven en 1 jochie moet een bril. En wat doe je dan met de kinderen die niet doorverwezen zijn (er maar vanuit gaande dat deze ook niet doorverwezen hadden moeten worden voor iets) en dan zo opgelucht zijn dat alles achter de rug is. Allemachtig dat viel niet mee om te voorkomen dat het personeel van het ziekenhuis niet geheel door het lint zou gaan. De kinderen waren zo druk en bijna niet bij elkaar te houden. Oost Indisch doof of hadden zij allemaal wel die oordopjes gevonden? Rond 5 uur waren we terug en kregen de kinderen weer iets te eten. Ik ben toen echt 'gevlucht' en heb gegeten met de andere vrijwilligers. En sociaal als ik was ben ik met ze mee gegaan naar een Disco. Zo iets als in Nederland naar het Zeepaardje gaan. Zo, moeders wat kom jij hier doen? Nou, mag deze 'moeder' heel graag dansen en omdat ik toch al binnen was heb ik dit dan ook gedaan. Zo, dat heb ik dan ook weer gedaan . Eens maar nooit ........ Dit was mijn Kerstavond. Kerstdag zijn we met 3 andere vrijwilligers naar de kinderen gegaan waar we eerst chocolademelk met chocolade croissants hebben genuttigd. Daarna meegenomen naar het 'voetbalveld'. De grootste verrassing was de nieuwe voetbal die ze kregen (Ginny, zie de foto's). Wauw, wat waren/zijn ze blij met de bal. De meisjes kregen 2 kleinere ballen. Zo ook eigen belang want nu is er geen ruzie meer over ballen. Die gassies spelen echt fanatiek en goed. Er lopen ook wel 2 talentjes bij ( kan er niet een scout hier naar toe komen? ). Na het voetballen hebben ze noodles gekregen met ei. 2x kwamen er mensen langs die chocolade kwamen brengen, een hele traktatie omdat dit hier heel duur is (heb je een chocolade verslaving, ben je er hier snel vanaf hoor!). En toen was het tijd voor dansen, iets wat de kinderen helemaal het einde vinden (zie foto's) O, ja de Cd speler ( zie vorig bericht) was weer snel terug 'gevonden' Waar? Ja, daar waar we dachten. Terwijl de kinderen aan het dansen waren kwamen er steeds meer vreemde mensen o.a. familieleden en vrienden van de staf. Dit is voor alle vrijwilligers het meest frustrerende. Als ze weten dat er eten is komen ze opeens en nemen heel veel andere mee, terwijl ze anders bijna niet aanwezig zijn. Is dit traditie hier???? Toch maar eens gaan checken wat alles bij elkaar heeft gekost. En wat zij niet weten is dat ik nu weet wat de verschillende vrijwilligers hebben gegeven of zelf hebben ingekocht. En weet wel mensen dit doe ik ook in hun eigen belang. De meeste vrijwilligers zijn zo gefrustreerd dat ze niets meer willen geven. Laten de staf vooral niet het gevoel krijgen/ hebben dat wij een geldfontein zijn die maar blijft sproeien. Ook voor ons is het water kostbaar en willen we dit geven op plekken waar goed gezaaid wordt. Vandaag had ik dit willen uitzoeken, maar Sas heeft een boodschap gekregen om het rustig aan te doen....... Pootje omhoog en rustig aan want ik heb mijn enkel verstuikt. Wat een bofkont dat ik een kamer op Lakeside heb......

Via Jolanda, gehoord dat de fontein in Nederland nog steeds sproeit. Paul/STIVO wat een mega bedrag! Allemaal allemaal, allemaal ...............BEDANKT. Nou als jullie willen dat ik vaker op een terras mijn tranen zit weg te vegen moeten jullie vooral doorgaan .....

En dan lijkt het erop dat ik alleen bezig ben, maar ik wil Jolan hiervandaan aanmoedigen want die is een werk aan het verzetten in Nederland. Onwijs.

Hier nog een berichtje voor wat jonge fans.

Tommy, jouw steentje werkt heel goed want ik heb nog steeds veel energie. Ik hoorde van mama dat je met haar alles blijft volgen en de foto's bekijkt. Nou, joh wees maar heel dankbaar dat jij in Nederland bent geboren en zulke lieve ouders hebt die zo goed voor je zorgen. En vooral ook oma Alders en OMA ARKIE niet te vergeten. Geef ze maar een dikke knuffel van mij als je bij ze bent.

Manon en Ilse, nou meiden ook jullie hangertje doet zijn werk uitstekend want ik heb nog niet echt een down moment mee gemaakt. Ik draag het bedeltje net als het steentje van Tommy iedere dag bij mij. Het kettinkje heb ik niet om want dit zou snel stuk gaan met al die kinderen die om mijn nek hangen XX ook voor papa en mama.

Almar, hé kanjer hoe gaat het met jouw spaarproject op school? Ben wel benieuwd hoor. Jij hebt het toch maar voor elkaar gekregen dat jullie dit 2 maanden met alle kinderen op school doen. Mocht je nog vragen hebben kan jij mij die altijd mailen en dan zal ik deze zo snel mogelijk beantwoorden. Ik las dat jullie met de hele familie mee gaan doen met de sponsorloop. Hartstikke tof. Doe Juliette papa en mama de groetjes. En laat mij nog even weten hoe de loop is gegaan. Dat je hem uitloopt weet ik wel heel zeker.

Annuska, hoe is het met je vingers? Zijn die inmiddels aan elkaar geplakt na het maken van al je kerstkaarten, voor de kinderen van Nepal? Hoe gaat het?

Ginny, kijk maar snel op de foto's. Je was de eerste en jongste geld schenkster en om die reden heb ik de bal gekocht met de tekst erop. Kijk maar snel bij de foto's.

Fijne gezellige dagen allemaal x

Wasdag in het NCH

Functionaliteit en/of emoties

Allereerst wil ik jullie weer bedanken voor alle support. Het zijn er zoveel dat ik ze niet apart ga beantwoorden, anders zit ik meer achter de computer i.p.v kontakten maken en zoveel mogelijk ZIJN in Nepal.

Wat doet ze daar nou eigenlijk op een dag? De werkweek bestaat hier uit 6 dagen. Zaterdag is hier een vrije dag (wat bij ons de zondag is). ‘s morgens 5.45 sta ik op en na een koude plens water en een kop thee met een wit broodje loop ik naar CHN (ong. 15 min). Onderweg haal ik pakjes biscuit en 10 zakken melk. 7 uur bij CHN. De kinderen zijn dan al volop bezig met aankleden, spelen, klieren of huiswerk maken. Bij binnen treden van het hek komt er een echo van 'Namaste Sas' en komen ze naar me toe gerend om vooral ook even te kijken of ik ook vandaag weer een grote plastic zak bij mij heb met die heerlijke traktatie. Wanneer ze zien dat dit het geval is gaan de bekkies nog meer glimmen.. Ze krijgen dit om een uurtje of acht. De melk wordt gekookt en daarin doen ze de biscuit. Dit is o.a. wat er gekocht wordt van het geld wat we hebben ontvangen. Nadat de bekertjes tot op de bodem zijn uitgelepeld/uitgelikt spoelen ze hun beker en lepel af om vervolgens te spelen of verder te gaan met hun huiswerk. Waar nodig help ik hierbij en verder is het aandacht geven. Rond 9.30 krijgen ze Daalbath en wanneer ze uit gegeten zijn doen zij hun schooluniform aan en lopen naar school. Rond de klok van 10 piep ik hem voor mijn favoriete uurtje van de dag! Bij Lake Site (ong. 15 min lopen) even een kop koffie en bruin broodje. Van 11.00 uur tot 14.00 uur krijgen de kinderen die niet naar school gaan les bij Namaste zelf. Een groepje krijgt eerst Nepalees van een Nepalese lerares en gelijktijdig geven Margriet (wo,do,vr) en ik les in Engels. Wij splitsen dit groepje weer op zodat het niveau zoveel mogelijk gelijk is . Op de dagen dat Margriet er niet is doe ik het alleen, tot er weer vrijwilligers komen die het leuk vinden om dit ook te doen. Rond 15.30 uur ga ik weg. Tenzij er nog dingen zijn die ik kan doen. Bijv. deze weken de kinderen helpen met hun proefwerk voor de volgende dag.

Rond 18.00 uur loop ik terug naar huis. Meestal zitten Putja, Roshan en Maxmi op mij te wachten. Soms laat ik ze op mijn kamer en soms zeg ik dat ik moe ben en even wil slapen. Het avond eten is rond 20.30. Direct daarna gaan ze met het hele gezin naar hun woon/slaapkamer om TV te kijken als er stroom is. Ik ga dan vaak naar bed. Als er dan geen stroom is en door de kou vind ik het dan ook lekker om weg te kruipen in mijn slaapzak.

Vandaag vrijdag ben ik langer bij CHN gebleven omdat het wasdag is (zie de foto's). De kinderen die uit school komen moeten zich douchen en daarna hun kleding wassen. Dit is een geweldige happening om mee te maken. Alle kinderen zijn dan in de weer en er hangt een super sfeertje. Geweldig gaaf om te zien hoe ze elkaar dan helpen. Binnen een mum van tijd hangt er overal wasgoed, zelfs op het dak. Een paar boys klimmen dan op het dak en vangen het wasgoed op om het vervolgens uit te leggen. Het is echt lachen als je ziet wat een bagger uit de kleding komt. Ik weet nog dat ik jullie vol verbazing heb geschreven dat de kinderen dit zelf moeten doen. Een plan voor een wasmachine was er dan ook al snel. Kijkend naar de cultuur van hier, vraag ik mij toch af of het verstandig is om deze te kopen. Er is dan meer water en elektriciteit nodig maar wat ook mee speelt is dat het hier voor iedereen heel gewoon is om zo te wassen. Jong en oud, rijk en arm doen het allemaal op deze manier. Behalve dan de hele rijke . En voor het sociale aspect zou het zonde zijn als dit gaat veranderen door de luxe van zo'n gemaksartikel. Meteen denk ik dan terug aan vroeger toen we thuis om de beurt moesten helpen met de afwas. Wat hebben we toen veel lopen keten, lachen, kliederen en ook gebabbeld... achteraf wel heel waardevolle momenten ondanks de ruzies over wie er moest helpen (en wat een geluk dat ik nog 2 broers en 3 zussen heb). Zo zie ik ook weer beelden van mama die ook aan het wassen was in een teil. Toen zo gewoon en nu ...........(even slikken).

Ik ga nu even stoppen om met de vrijwilligers te gaan eten. Het is vrijdagavond en ik heb mij zelf een heerlijk kado gegeven. Via via ben ik aan een adres gekomen van een Guesthouse wat 2 maanden open is. Alles is er nog super schoon en er is warm water. Het spijt mij wel voor de eigenaren want echt commercieel zijn ze nog niet . Daar heb ik dan ook ge(mis)bruik van gemaakt. Ik heb de kamer voor zo weinig , dat een taxi naar huis de zelfde prijs is, 150 roepies. Andere gasten betalen rond de 180 of meer. En omdat ik voor 3 nieuwe gasten heb gezorgd, heb ik bedongen dat dit de prijs blijft voor mij. Ik heb meteen geboekt voor 24 t/m 1 januari. Alle vrijwilligers komen bij elkaar op kerstavond en van 28 dec t/m 1 jan. zijn er straatfeesten hier.

Wat is een warme douche toch lekker. Eindelijk mijn haar weer kunnen wassen met warm water en ook het gevoel dat het nu echt schoon is (na 3x wassen). Super asociaal geweest want ik heb er heel lang onder gestaan. Steeds vaker zeg ik tegen mezelf dat ik het heb verdient.... Mijn kleding ook naar de wasserette gebracht om ze een keer echt te ontdoen van snottebellen en ander soort vlekken. Ja, dan is zo'n wasmachine wel weer heel fijn!

En hoe gaat het nu met Rajan, Sagar en Sandi (zie de foto) ik mag hopen goed. Van de week terugkomend bij CHN na mijn uurtje was er toch wel heel veel gebeurd. De 3 boys hadden gegeten en zijn daarna vertrokken. Toen ik aan de leiding vroeg of ze nog achter de jongens zijn aangegaan, werd ik verbaasd aangekeken en ook zonder emotie (mijn interpretatie) werd er nee gezegd. In eerste instantie merkte ik bij mezelf dat ik pissig op ze werd (niet uitgesproken , maar was er niet een klein meisje met felle bruine ogen die mij aan iemand deed denken..) Daarna ontdekte ik ook dat Sagar er niet meer was. Mano, jij vroeg mij of het niet lastig was om je aandacht aan iedereen te geven zonder te laten merken dat je voorkeur voor een kind kan hebben. Nou, dit was inderdaad opletten bij Sagar (6). We noemde hem Monkey man. Hij klom overal op, en hing vaak aan mijn benen (zie de foto). Hij is een clowntje en weet iedereen behoorlijk om zijn vingers te winden op een leuke manier. Hij doet de dingen heel gecontroleerd en is heel leergierig .Een ander opvanghuis heeft hem opgenomen ( de kinderen slapen daar met 4 op een kamer en hebben een eigen badkamer, heel veel leiding , heel veel ruimte etc.....). Hij is zo'n kind wat nu toekomst heeft. Het is dan ook wel dubbel, enerzijds vond ik het jammer dat hij er niet meer is, anderzijds ben ik dolgelukkig voor hem. Ik ga hem zeker nog opzoeken in dat andere opvanghuis. Na die dag ben ik mij toch gaan afvragen of het komen en gaan van kinderen, voor de leiding zo normaal is en ze daarom zo reageerde. En dat dit voor hun ook belangrijk is om te kunnen loslaten. De kinderen in CHN kunnen dit in ieder geval heel goed (en gelukkig voor hun). Met het afscheid van Kellie ben ik expres tot het einde gebleven om te kunnen ervaren hoe de kinderen hier mee omgaan. Zij zelf was heel emotioneel en 2 meisjes hadden het even moeilijk. Ik vermoed dat dit kwam door het zien van de tranen bij Kellie. De volgende dag werd mij nog een paar keer naar Kellie gevraagd en toen ik zei dat ze niet meer zou komen werd er verder gegaan met de dingen van de dag. Ook de rest van de dag heb ik de kinderen goed in de gaten gehouden. Maar zij weten blijkbaar niet beter en gaan hier dan ook makkelijk mee om. Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt en nu weet.

Uiteraard probeer ik in de schoenen van de leiding te staan en begrip voor ze te hebben. Toch lukt mij dit (nog) niet altijd. Nayairad (zie foto) was begin deze week heel stil, hij bleek hoofdpijn te hebben. Na het drinken van zijn melk moest hij meerdere keren overgeven . Hij heeft toen na het aan de leiding te hebben doorgegeven iets gekregen. De volgende dag was hij gal aan het spugen en niemand van de leiding keek naar dit manneke om, geen aandacht. De dag daarop was de linkerkant van zijn gezicht dik en zijn mond zat onder de blaasjes (zie de foto). Zeg mij mensen mankeert er wat aan mijn ogen of zien jullie dit ook? Het is ongelooflijk maar niemand van de leiding bekommerde zich hierom. Gelukkig kwam Ramesh langs en heeft hem meegenomen naar de dokter, heeft medicijnen en zalf mee gekregen. 'Wie gaat dat betalen, lieve zoete ...........' Niet naar gevraagd en Ramesh heeft dit betaald. Controle van de leiding of het mannetje zich per dag beter voelt en de medicijnen in neemt? 'O, maar natuurlijk dat was ik even vergeten. Daar zijn toch de vrijwilligers voor.'

De eerste dagen heb ik behoorlijk in een proces gezeten. Voornamelijk toen ik onvoldoende mijn doelen wist te bepalen om mij daar nuttig te maken. Het daar een paar uur zitten en zo weinig doen gaf mij onvoldoende voldoening. Nu ong. 3 dagen geleden ben ik blij met de bewustwording van ZIJN. Ik hoef niet te rennen, vliegen, plannen, haasten, doen, denken etc. ik hoef er alleen maar te ZIJN , warmte en liefde geven vanuit mijn hart . Iets wat mij zo weinig energie kost dat het voelde als niets doen. Sindsik dit weet heb ik ongelooflijk veel energie. En terwijl ik dit schrijf biggelen er een paar tranen over mijn wangen. Het voelt super goed. Ik lees het niet meer terug anders ga ik dingen weg halen of vind ik het misschien te sentimenteel in ieder geval is het vanuit mijn hart geschreven.

Ook vanuit mijn hart voor iedereen die dit leest een dikke knuffel.

Er is wat ik heb begrepen van Jolanda al heel wat materiaal voor het les geven.

PS. Truusje, bedankt voor je aanbod om dingen in elkaar te zetten. Na het bekijken van de sites die je mailde is hier voldoende vanaf te halen. Hartelijk bedankt.

Marleen, de actie van het lesboek alleen nog doen als het niet teveel inspanning is. Cassette is niet aanwezig wel een cd/dvd speler die Margriet en ik weer terug moeten zien te krijgen. Wij vermoeden dat deze zo opeens is verhuist naar de kamer van het echtpaar met de 2 jongens die daar ook wonen.

Groetjes Sas

Oproep

Hallo luitjes,

Wat een leuke reacties krijg ik van jullie en zo te lezen is er van alles in beweging om de kinderen van Children Home Namaste te helpen en geloof mij, zijzijn ' De ondergeschoven kinderen hier'

Boekjes voor beginnend Engels zou super zijn het gaat dan bovenal om de werkvormen en de plaatjes. Uiteraard zijn de plaatjes niet allemaal herkenbaar voor deze kinderen maar daar vind ik wel wat op. Het makkelijkste is inderdaad het aan Jolanda te geven. Het versturen van post duurt hier naartoe toch wel een aantal weken. We gaan kijken of het op een andere manier hier kan komen.

Alvast enorm bedankt voor al jullie inzet.

Zoals ik het nu kan inschatten zijn zij het meest geholpen aan extra buitenkraantjes zodat de hygiene van voeten en kleding wassen (wat ze zelf moeten doen) wat frequenter gaat gebeuren. Voor het geval iemand zich afvraagt waarom zij hun kleding moeten wassen, ben ik jullie het antwoord nog schuldig. Als het moment daar is zal ik dit onderwerp aansnijden bij de desbetreffende personen.

Zet hem op Holland.........

Sas

Namaste Children's House

Zaterdag 13 10.23 uur bij jullie 4.45 uur vroeger (reken maar lekker zelf uit)

De eerste dagen werk zitten erop. Ik heb voor jullie beeldvorming foto's genomen van Children Home. Het ligt aan een drukke doorgaande weg. Op de buiten muren aan de voorkant hangt een uithangbord en staat de missie geschreven. Er is een foto van het zij aanzicht vanaf de straat genomen. De lengte van het gebouw wat je ziet is dan ook de totale lengte van de grond die ze huren. Er voor staand rechts zit een kantoortje en links het hek waar de kinderen doorgang hebben. Het gebouwtje is een L vorm . Beginnend bij de lange kant naar de hoek toe zitten er 4 kamertjes van 2,5 bij ca. 2,5 meter waarvan de eerste ietsjes ruimer is hier bevindt zich de keuken. Vervolgens de computerruimte (hier kom ik zo op terug). Daarnaast kamer waar echtpaar slaapt met 2 zonen. Zijleven hier bij de kinderen. De vrouw kookt en haar man wordt gezien als vader. Wel goed dat er ook een man is want het zijn 24 kinderen waarvan 5 meisjes en de rest jongens in de leeftijd van 6 tot 16 jaar. Het volgende hokje is het schoollokaaltje . In de hoek zit een wat langere kamer van 6,5 bij 2,5 meter. Hier staan 6 stapelbedden en er slapen in sommige bedden 2 kinderen. Nou ja, zeg nou zelf dat is toch onwijs boffen want dat geeft extra warmte tenslotte hebben ze allemaal 1 deken en zit er geen glas in de sponningen. Gelukkig wel luiken, en ach dat er een van de 4 luiken af ligt en het niet helemaal waterpas is, geeft toch extra reden om blij te zijn dat je met z'n tweetjes in een bed slaapt. En 's zomers? O, dan wordt het hier echt niet zo warm hoor gemiddeld 30 graden! Laat ik dan maar meteen doorgaan over deze kamer, tussen de bedden kan je je K.... niet keren. Er is geen ruimte voor hun kleding en schooltassen (de bovenslapers kunnen nog wel iets ophangen) Aan het einde van de loopruimte staan dozen op gestapeld (zie ook op de foto) waar speelgoed in zit. Maar waarom staat dat dan daar? Er is door een vrijwilliger een computer geschonken wat natuurlijk vanuit een goed hart is gekomen, maar er is geen internet en ik vraag mij toch ook af of ze wel weten hoe het werkt. De kinderen mogen hier absoluut niet aankomen en hij moet dan ook veilig achter slot en grendel .. Dus moet al het speelgoed uit deze kamer verhuizen naar de jongens kamer om er een kostbare computer te zetten. Tot nu toe heeft Kelly (Ierse vrijwilligster die hier al 3 maanden werkt) en mijn persoon er nog niemand op zien werken. Ben ik sarcastisch en kritisch ........Het geeft voor mij weer heel duidelijk aan dat het wel heel goed nadenken is wat het gevolg van een schenking kan zijn en hoe belangrijk het is hoe je die goed kan besteden zonder dat het ten koste gaat van. andere dingen.Ja, natuurlijk mensen er is geld nodig en we gaan dit heel goed besteden wees daar maar niet bang voor. Want ik ga nu even verder met vertellen wat er aan de korte kant van de L zit. Hier is nog een kamertje waar nog wat jongens slapen en daarnaast 1 voor de meisjes waar ook een vrouw slaapt die hier woont. Zij kookt en doet zo nu en dan huishoudelijk werk . En dan de natte ruimte (ook gedoneerd door vrijwilligers) bestaande uit 2 wastafeltjes met daarnaast 2 douches en 2 wc's (fantastische investering) . Dan aan de andere kant weer terug gaand naar het hek zit een buiten kraan die enorm veel wordt gebruikt. En dan 4,5 meter speelruimte maar daar staan 2 parasols (waarvan de voet in de grond gestort is) die een opslag voor vuil zijn en tevens een sta in de weg voor het speelveld van de kinderen. Onder een rieten afdak staan dan 2 grote tafels met banken. Hiermee hoop ik jullie met de foto's een beeld te hebben gegeven hoe Children Home Namaste eruit ziet.

Pokhara is opgedeeld in verschillende delen. In het deel waar CH Namaste zit bevinden zich 19 opvang huizen. 18 van de 19 nemen niet altijd de kinderen die direct van de straat komen. Wanneer zij zich weten aan te passen kunnen sommige voor een ander opvang huis in aanmerking komen. Wat ook kan gebeuren is dat mensen donaties geven of sponsoren zodat kinderen hier worden weg gehaald en in een beter opvanghuis kunnen komen. Hier zullen zij een stuk gelukkiger zijn en meer ruimte hebben. Ik heb er al een paar bekeken. Deze zien er goed uit, ook de mensen die daar werken doen naar mijn mening meer hun best en geven ook wel iets meer aandacht aan de kinderen. Ik zal nog even wachten met een gebeurtenis te vertellen die ik heb meegemaakt anders lijkt alles kommer en kwel.

Wat betreft school: er zijn hier gouverment en boarding schools . Gouverment stelt weinig voor (wat ik verneem van heel veel vrijwilligers maar ook van Nepalese mensen waar ik mee in contact ben gekomen). Op de Boarding schools wordt over het algemeen goed onderwijs verricht , hebben zij genoeg bagage om verder te studeren en uiteraard mogelijkheden tot een baan en inkomsten. De kinderen van CHN (Children Home Namaste) gaan naar de gouvermentschool . De kinderen die net van de straat bij CHN binnen komen, worden bij CHN lezen, schrijven en wat Engels geleerd tot zij op niveau zijn om in te stromen op de gouverment school. Het les geven in Nepal is heel saai omdat ze allemaal alleen maar les krijgen uit een boek en niets praktisch wordt gedaan. De kinderen op scholen hebben graag les van de vrijwilligers omdat zij dat over het algemeen wel doen. De kinderen in CHN les geven is een verhaal apart. Ze moeten maar wanneer ze net van de straat komen zijn ze hier niet echt voor te motiveren. Er zijn 3 jongens Rajan 13 zijn broertje Sajen 9 en een vriendje Sandi 9 week binnen gebracht zij hebben het totaal niet naar hun zin. Sandi maakt niet echt vrienden hij is zich behoorlijk aan het afreageren op de kinderen die er al langer zitten. De 2 broertjes zijn heel rustig en staan alles op een afstandje te observeren. Het valt ook niet mee voor die kinderen om vanuit een heel vrij leventje opeens te moeten schakelen en aanpassen. Dit op heel wat minder vierkante meters met 21 andere kinderen die allemaal knokken voor hun plekje . Toch zie je ze per dag veranderen en de 2 broertjes zijn zich al meer aan het aanpassen. Sandi probeert ze steeds weer mee te krijgen de straat op. Wat gaan ze doen......... (wordt vervolgd)

En hoe gaat het met Sas, goed ook zij weet zich goed aan te passen. Het was wel even pittig omdat Margriet die Nederlandse vrijwilligster er even doorheen zat en deze week niet heeft gewerkt. Dan is het toch zelf kijken, want qua opvang is het K.. En dit is tevens een kans en uitdaging om daar aan te gaan werken. Ik denk erover om een draaiboek te maken waar de info in staat waar je als binnenkomend vrijwilliger( die geen Nepalees spreekt) naar op zoek is. Lieve mensen in het koude maar ook zo luxe kikkerlandje , heel veel liefs van Sas

Woensdag beginnen bij Children Home

Dat de Sint met z'n oude .... maar weer voor een hoop lol gezorgd heeft bij jullie.

Nog weer even op de hoogte brengen zolang dit nog gaat. Woensdag ga ik beginnen bij 'Children Home' en dan kan het nog wel eens heel wat langer duren voor jullie weer iets gaan horen of zien.

Op mijn verzoek zondag 7 dec (is een werkdag hier) met D achter op de brommer langs een aantal projecten geweest. Het eerste waar ik kwam was Children Home , voor mij was het meteen duidelijk dat dit mijn project gaat worden. Het voelde meteen helemaal goed. Nog voor dat een paar van die kleine humpies op mij afkwamen. Een meisje moest nog niet zoveel van mij weten ze probeerde mij wat duidelijk te maken, maar dit is nog niet te begrijpen voor mij. Die bruine oogjes van haar waren lekker fel, geweldig (aan wie deed ze mij toch denken?). Vervolgens zijn we naar het project voor Working Children geweest. Dit is een opvang waar kinderen na hun werk naar toe komen en daar les krijgen. Dit is meestal tussen 11.00 en 15.00 uur. Afhankelijk van wanneer zij klaar zijn met werken en hun baas ze laat gaan. Zij moeten vroeg beginnen en er wordt heel wat van ze verlangd wat ook niet altijd de leukste klussen zijn. Schrobben, wassen, afwassen, wc schoonmaken, vuil vegen, stenen tillen of klein hakken etc . Moe en dan nog naar school om iets bij te leren........ Bij deze opvang heeft Judith (de vrijwilligster uit ned. die voor mij in het gast gezin zat) mooie dingen bereikt en o.a. goed bruikbaar school materiaal gemaakt en gekocht. Het zag er daar schoon en goed uit. Dit was fijn om te zien, want bij Children Home is er nog heel veel te doen in vergelijk hiermee. Toen naar een dovenschooltje in de sloppenwijken (waar Marieke werkt , ook een van devrijwilligsters) vlakbij gelegen schooltje (Butterfly) . Helaas waren ze allebei dicht vanwege een feestdag (welke????? ze hebben er hier zoveel) . Daarna zijn we naar een school geweest waar D (de man die hier de vrijwilligers opvangt) een hele grote vinger in de pap heeft. Wat ik heb begrepen van het hoofd van de school is dat D met nog een aantal zeer goed bemiddelde Nepalese deze school hebben laten bouwen (zie de foto's blauw/wit ). Hier is het dik in orde en er is van alles. Hier is ECHT NIETS nodig. Uiteraard ben ik dan ook heel nieuwsgierig hoe hij aan dat geld komt.

Huisdieren

Het eerste bezoek in mijn slaapkamer was van een salamander ik heb hem Sammy genoemd. We zijn alle 2 rustig gaan slapen en 's morgens was hij weer vertrokken. Van de muizen die ik zie lopen in de keuken tijdens het eten kijk ik al niet meer op. Er werd beweerd dat hier ratten zo groot als katten lopen. Dacht ik toch dat dit erg overtrokken was maaaaaarrrrrr. .....ja ze lopen er , ik heb er nu met eigen ogen 1 gezien op straat. Zolang ze maar niet in mijn kamer zitten. Vannacht wel even geschrokken want er bleef maar iets over de golfplaten (die als dak dienen) lopen. Weet niet wat het geweest is. In ieder geval niet een roggel van oom Tom. Verder heb ik geluk want de kakkerlakken tijd is hier 3 maanden geleden geweest. Het enige lastige zijn de enorme hoeveelheid muggen (geen Malaria want die zijn hier niet in dit deel van Nepal).

Sjaak ook jij bedankt voor de foto's. Gelukkig is het zenden nu gelukt en gaan er meer volgen. Beste mensen wat jullie niet kunnen weten is dat wij nu heel veel (1.100) ruimte voor foto's hebben gekregen . Hartstikke bedankt hiervoor. Voor de gene die dit ook nog van plan waren wil ik toch vragen om dit aan de kinderen te schenken zij hebben het echt heel hard nodig.

Oproep voor:

• een cd met simpele Engelse kinderliedjes
• werkvormen om Engels spelenderwijs te leren (bijv. neus , schouders, knie en teen.....)
• boekje Engels voor kinderen

Groetjes Sas

Postadres van Sas

duidelijk en groot mijn naam

P/A SisneRover Trekking (P) Ltd

Lakeside 6 Pokhara Nepal

P.O. Box 257