Functionaliteit en/of emoties

Allereerst wil ik jullie weer bedanken voor alle support. Het zijn er zoveel dat ik ze niet apart ga beantwoorden, anders zit ik meer achter de computer i.p.v kontakten maken en zoveel mogelijk ZIJN in Nepal.

Wat doet ze daar nou eigenlijk op een dag? De werkweek bestaat hier uit 6 dagen. Zaterdag is hier een vrije dag (wat bij ons de zondag is). ‘s morgens 5.45 sta ik op en na een koude plens water en een kop thee met een wit broodje loop ik naar CHN (ong. 15 min). Onderweg haal ik pakjes biscuit en 10 zakken melk. 7 uur bij CHN. De kinderen zijn dan al volop bezig met aankleden, spelen, klieren of huiswerk maken. Bij binnen treden van het hek komt er een echo van 'Namaste Sas' en komen ze naar me toe gerend om vooral ook even te kijken of ik ook vandaag weer een grote plastic zak bij mij heb met die heerlijke traktatie. Wanneer ze zien dat dit het geval is gaan de bekkies nog meer glimmen.. Ze krijgen dit om een uurtje of acht. De melk wordt gekookt en daarin doen ze de biscuit. Dit is o.a. wat er gekocht wordt van het geld wat we hebben ontvangen. Nadat de bekertjes tot op de bodem zijn uitgelepeld/uitgelikt spoelen ze hun beker en lepel af om vervolgens te spelen of verder te gaan met hun huiswerk. Waar nodig help ik hierbij en verder is het aandacht geven. Rond 9.30 krijgen ze Daalbath en wanneer ze uit gegeten zijn doen zij hun schooluniform aan en lopen naar school. Rond de klok van 10 piep ik hem voor mijn favoriete uurtje van de dag! Bij Lake Site (ong. 15 min lopen) even een kop koffie en bruin broodje. Van 11.00 uur tot 14.00 uur krijgen de kinderen die niet naar school gaan les bij Namaste zelf. Een groepje krijgt eerst Nepalees van een Nepalese lerares en gelijktijdig geven Margriet (wo,do,vr) en ik les in Engels. Wij splitsen dit groepje weer op zodat het niveau zoveel mogelijk gelijk is . Op de dagen dat Margriet er niet is doe ik het alleen, tot er weer vrijwilligers komen die het leuk vinden om dit ook te doen. Rond 15.30 uur ga ik weg. Tenzij er nog dingen zijn die ik kan doen. Bijv. deze weken de kinderen helpen met hun proefwerk voor de volgende dag.

Rond 18.00 uur loop ik terug naar huis. Meestal zitten Putja, Roshan en Maxmi op mij te wachten. Soms laat ik ze op mijn kamer en soms zeg ik dat ik moe ben en even wil slapen. Het avond eten is rond 20.30. Direct daarna gaan ze met het hele gezin naar hun woon/slaapkamer om TV te kijken als er stroom is. Ik ga dan vaak naar bed. Als er dan geen stroom is en door de kou vind ik het dan ook lekker om weg te kruipen in mijn slaapzak.

Vandaag vrijdag ben ik langer bij CHN gebleven omdat het wasdag is (zie de foto's). De kinderen die uit school komen moeten zich douchen en daarna hun kleding wassen. Dit is een geweldige happening om mee te maken. Alle kinderen zijn dan in de weer en er hangt een super sfeertje. Geweldig gaaf om te zien hoe ze elkaar dan helpen. Binnen een mum van tijd hangt er overal wasgoed, zelfs op het dak. Een paar boys klimmen dan op het dak en vangen het wasgoed op om het vervolgens uit te leggen. Het is echt lachen als je ziet wat een bagger uit de kleding komt. Ik weet nog dat ik jullie vol verbazing heb geschreven dat de kinderen dit zelf moeten doen. Een plan voor een wasmachine was er dan ook al snel. Kijkend naar de cultuur van hier, vraag ik mij toch af of het verstandig is om deze te kopen. Er is dan meer water en elektriciteit nodig maar wat ook mee speelt is dat het hier voor iedereen heel gewoon is om zo te wassen. Jong en oud, rijk en arm doen het allemaal op deze manier. Behalve dan de hele rijke . En voor het sociale aspect zou het zonde zijn als dit gaat veranderen door de luxe van zo'n gemaksartikel. Meteen denk ik dan terug aan vroeger toen we thuis om de beurt moesten helpen met de afwas. Wat hebben we toen veel lopen keten, lachen, kliederen en ook gebabbeld... achteraf wel heel waardevolle momenten ondanks de ruzies over wie er moest helpen (en wat een geluk dat ik nog 2 broers en 3 zussen heb). Zo zie ik ook weer beelden van mama die ook aan het wassen was in een teil. Toen zo gewoon en nu ...........(even slikken).

Ik ga nu even stoppen om met de vrijwilligers te gaan eten. Het is vrijdagavond en ik heb mij zelf een heerlijk kado gegeven. Via via ben ik aan een adres gekomen van een Guesthouse wat 2 maanden open is. Alles is er nog super schoon en er is warm water. Het spijt mij wel voor de eigenaren want echt commercieel zijn ze nog niet . Daar heb ik dan ook ge(mis)bruik van gemaakt. Ik heb de kamer voor zo weinig , dat een taxi naar huis de zelfde prijs is, 150 roepies. Andere gasten betalen rond de 180 of meer. En omdat ik voor 3 nieuwe gasten heb gezorgd, heb ik bedongen dat dit de prijs blijft voor mij. Ik heb meteen geboekt voor 24 t/m 1 januari. Alle vrijwilligers komen bij elkaar op kerstavond en van 28 dec t/m 1 jan. zijn er straatfeesten hier.

Wat is een warme douche toch lekker. Eindelijk mijn haar weer kunnen wassen met warm water en ook het gevoel dat het nu echt schoon is (na 3x wassen). Super asociaal geweest want ik heb er heel lang onder gestaan. Steeds vaker zeg ik tegen mezelf dat ik het heb verdient.... Mijn kleding ook naar de wasserette gebracht om ze een keer echt te ontdoen van snottebellen en ander soort vlekken. Ja, dan is zo'n wasmachine wel weer heel fijn!

En hoe gaat het nu met Rajan, Sagar en Sandi (zie de foto) ik mag hopen goed. Van de week terugkomend bij CHN na mijn uurtje was er toch wel heel veel gebeurd. De 3 boys hadden gegeten en zijn daarna vertrokken. Toen ik aan de leiding vroeg of ze nog achter de jongens zijn aangegaan, werd ik verbaasd aangekeken en ook zonder emotie (mijn interpretatie) werd er nee gezegd. In eerste instantie merkte ik bij mezelf dat ik pissig op ze werd (niet uitgesproken , maar was er niet een klein meisje met felle bruine ogen die mij aan iemand deed denken..) Daarna ontdekte ik ook dat Sagar er niet meer was. Mano, jij vroeg mij of het niet lastig was om je aandacht aan iedereen te geven zonder te laten merken dat je voorkeur voor een kind kan hebben. Nou, dit was inderdaad opletten bij Sagar (6). We noemde hem Monkey man. Hij klom overal op, en hing vaak aan mijn benen (zie de foto). Hij is een clowntje en weet iedereen behoorlijk om zijn vingers te winden op een leuke manier. Hij doet de dingen heel gecontroleerd en is heel leergierig .Een ander opvanghuis heeft hem opgenomen ( de kinderen slapen daar met 4 op een kamer en hebben een eigen badkamer, heel veel leiding , heel veel ruimte etc.....). Hij is zo'n kind wat nu toekomst heeft. Het is dan ook wel dubbel, enerzijds vond ik het jammer dat hij er niet meer is, anderzijds ben ik dolgelukkig voor hem. Ik ga hem zeker nog opzoeken in dat andere opvanghuis. Na die dag ben ik mij toch gaan afvragen of het komen en gaan van kinderen, voor de leiding zo normaal is en ze daarom zo reageerde. En dat dit voor hun ook belangrijk is om te kunnen loslaten. De kinderen in CHN kunnen dit in ieder geval heel goed (en gelukkig voor hun). Met het afscheid van Kellie ben ik expres tot het einde gebleven om te kunnen ervaren hoe de kinderen hier mee omgaan. Zij zelf was heel emotioneel en 2 meisjes hadden het even moeilijk. Ik vermoed dat dit kwam door het zien van de tranen bij Kellie. De volgende dag werd mij nog een paar keer naar Kellie gevraagd en toen ik zei dat ze niet meer zou komen werd er verder gegaan met de dingen van de dag. Ook de rest van de dag heb ik de kinderen goed in de gaten gehouden. Maar zij weten blijkbaar niet beter en gaan hier dan ook makkelijk mee om. Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt en nu weet.

Uiteraard probeer ik in de schoenen van de leiding te staan en begrip voor ze te hebben. Toch lukt mij dit (nog) niet altijd. Nayairad (zie foto) was begin deze week heel stil, hij bleek hoofdpijn te hebben. Na het drinken van zijn melk moest hij meerdere keren overgeven . Hij heeft toen na het aan de leiding te hebben doorgegeven iets gekregen. De volgende dag was hij gal aan het spugen en niemand van de leiding keek naar dit manneke om, geen aandacht. De dag daarop was de linkerkant van zijn gezicht dik en zijn mond zat onder de blaasjes (zie de foto). Zeg mij mensen mankeert er wat aan mijn ogen of zien jullie dit ook? Het is ongelooflijk maar niemand van de leiding bekommerde zich hierom. Gelukkig kwam Ramesh langs en heeft hem meegenomen naar de dokter, heeft medicijnen en zalf mee gekregen. 'Wie gaat dat betalen, lieve zoete ...........' Niet naar gevraagd en Ramesh heeft dit betaald. Controle van de leiding of het mannetje zich per dag beter voelt en de medicijnen in neemt? 'O, maar natuurlijk dat was ik even vergeten. Daar zijn toch de vrijwilligers voor.'

De eerste dagen heb ik behoorlijk in een proces gezeten. Voornamelijk toen ik onvoldoende mijn doelen wist te bepalen om mij daar nuttig te maken. Het daar een paar uur zitten en zo weinig doen gaf mij onvoldoende voldoening. Nu ong. 3 dagen geleden ben ik blij met de bewustwording van ZIJN. Ik hoef niet te rennen, vliegen, plannen, haasten, doen, denken etc. ik hoef er alleen maar te ZIJN , warmte en liefde geven vanuit mijn hart . Iets wat mij zo weinig energie kost dat het voelde als niets doen. Sindsik dit weet heb ik ongelooflijk veel energie. En terwijl ik dit schrijf biggelen er een paar tranen over mijn wangen. Het voelt super goed. Ik lees het niet meer terug anders ga ik dingen weg halen of vind ik het misschien te sentimenteel in ieder geval is het vanuit mijn hart geschreven.

Ook vanuit mijn hart voor iedereen die dit leest een dikke knuffel.

Er is wat ik heb begrepen van Jolanda al heel wat materiaal voor het les geven.

PS. Truusje, bedankt voor je aanbod om dingen in elkaar te zetten. Na het bekijken van de sites die je mailde is hier voldoende vanaf te halen. Hartelijk bedankt.

Marleen, de actie van het lesboek alleen nog doen als het niet teveel inspanning is. Cassette is niet aanwezig wel een cd/dvd speler die Margriet en ik weer terug moeten zien te krijgen. Wij vermoeden dat deze zo opeens is verhuist naar de kamer van het echtpaar met de 2 jongens die daar ook wonen.

Groetjes Sas