Kerst in Nepal

Allemaal hele fijne kerstdagen gewenst vanuit Nepal (zie de foto).

Doen ze hier aan Kerst? Er is onder de Nepalese een klein percentage wat christen is en deze vieren Kerstfeest. In ieder geval hebben we het ook met de kinderen gevierd. De dag voor kerst hebben we versierd, met kerstverlichting, de bladeren van de kerstrozen (zie foto) en nog wat groen van bomen. Wat het helemaal uniek en komisch maakte waren de ballonnen van Karwei (stom, ik had een foto moeten maken deze moeten opsturen naar ze) en vooral niet te vergeten de knal roze ballonnen. Verder heb ik 2 spandoeken laten maken (zie foto). Hier zijn ze enorm trots op, omdat dit gebruikelijk is, maar voor hun begrippen kostbaar. Het ziet er heel gezellig uit. 's Middags moesten alle kinderen naar het ziekenhuis waar ze een check up kregen. En omdat ik merkte dat de meeste kinderen stilletjes en zenuwachtig waren, besloot ik om mee te gaan. Een van de 'moeders'ging met de hele groep. 1 op 21 kinderen ....(niet echt veel). We werden keurig opgehaald met en bus van het ziekenhuis rond 12.00 uur. Eerst waren de kinderen uit gelaten en mega druk, help! Heeft iemand oordopjes? Het maakte heel veel bij mij los om die smoeltjes te zien en te beseffen dat zo'n 'dood gewoon' busritje heel speciaal voor ze is. Naar mate we dichter bij het ziekenhuis kwamen werden ze stiller en stiller en sommige zaten voorover gebogen van misselijkheid. Aangekomen moesten we nog 3 uur wachten voordat we werden geholpen. Jeetje, wat waren de kinderen rustig, ik heb ze zelden zo stil zien zitten op een stoel. De gene die normaal de grootste mond hebben, kwamen opeens bij mij op schoot zitten of tegen mij aan hangen. Afleiden met gekkigheid hielp wel even maar toen ze naar boven moesten met z'n allen was het muisstil. Eenmaal boven weer wachten en dan eindelijk kwamen er 3 artsen die ieder in een hokje een van de kinderen ging onderzoeken. Allemachtig wat een tegenvaller....... Alleen een beetje kijken of ze geen bloedarmoede hebben, lymfeklieren, buik voelen en hartslag controleren. Na aan gegeven te hebben dat sommige kinderen op hun hoofdhuid vreemde plekken hebben, een jochie heel veel wratjes op zijn been heeft werden deze nog naar een andere afdeling gestuurd. Ook een paar van de oudste jochies waren bijdehand genoeg om aan te geven waar ze last van hebben en deze werden gelukkig ook door verwezen naar andere artsen. Deze kregen medicijnen voor geschreven en 1 jochie moet een bril. En wat doe je dan met de kinderen die niet doorverwezen zijn (er maar vanuit gaande dat deze ook niet doorverwezen hadden moeten worden voor iets) en dan zo opgelucht zijn dat alles achter de rug is. Allemachtig dat viel niet mee om te voorkomen dat het personeel van het ziekenhuis niet geheel door het lint zou gaan. De kinderen waren zo druk en bijna niet bij elkaar te houden. Oost Indisch doof of hadden zij allemaal wel die oordopjes gevonden? Rond 5 uur waren we terug en kregen de kinderen weer iets te eten. Ik ben toen echt 'gevlucht' en heb gegeten met de andere vrijwilligers. En sociaal als ik was ben ik met ze mee gegaan naar een Disco. Zo iets als in Nederland naar het Zeepaardje gaan. Zo, moeders wat kom jij hier doen? Nou, mag deze 'moeder' heel graag dansen en omdat ik toch al binnen was heb ik dit dan ook gedaan. Zo, dat heb ik dan ook weer gedaan . Eens maar nooit ........ Dit was mijn Kerstavond. Kerstdag zijn we met 3 andere vrijwilligers naar de kinderen gegaan waar we eerst chocolademelk met chocolade croissants hebben genuttigd. Daarna meegenomen naar het 'voetbalveld'. De grootste verrassing was de nieuwe voetbal die ze kregen (Ginny, zie de foto's). Wauw, wat waren/zijn ze blij met de bal. De meisjes kregen 2 kleinere ballen. Zo ook eigen belang want nu is er geen ruzie meer over ballen. Die gassies spelen echt fanatiek en goed. Er lopen ook wel 2 talentjes bij ( kan er niet een scout hier naar toe komen? ). Na het voetballen hebben ze noodles gekregen met ei. 2x kwamen er mensen langs die chocolade kwamen brengen, een hele traktatie omdat dit hier heel duur is (heb je een chocolade verslaving, ben je er hier snel vanaf hoor!). En toen was het tijd voor dansen, iets wat de kinderen helemaal het einde vinden (zie foto's) O, ja de Cd speler ( zie vorig bericht) was weer snel terug 'gevonden' Waar? Ja, daar waar we dachten. Terwijl de kinderen aan het dansen waren kwamen er steeds meer vreemde mensen o.a. familieleden en vrienden van de staf. Dit is voor alle vrijwilligers het meest frustrerende. Als ze weten dat er eten is komen ze opeens en nemen heel veel andere mee, terwijl ze anders bijna niet aanwezig zijn. Is dit traditie hier???? Toch maar eens gaan checken wat alles bij elkaar heeft gekost. En wat zij niet weten is dat ik nu weet wat de verschillende vrijwilligers hebben gegeven of zelf hebben ingekocht. En weet wel mensen dit doe ik ook in hun eigen belang. De meeste vrijwilligers zijn zo gefrustreerd dat ze niets meer willen geven. Laten de staf vooral niet het gevoel krijgen/ hebben dat wij een geldfontein zijn die maar blijft sproeien. Ook voor ons is het water kostbaar en willen we dit geven op plekken waar goed gezaaid wordt. Vandaag had ik dit willen uitzoeken, maar Sas heeft een boodschap gekregen om het rustig aan te doen....... Pootje omhoog en rustig aan want ik heb mijn enkel verstuikt. Wat een bofkont dat ik een kamer op Lakeside heb......

Via Jolanda, gehoord dat de fontein in Nederland nog steeds sproeit. Paul/STIVO wat een mega bedrag! Allemaal allemaal, allemaal ...............BEDANKT. Nou als jullie willen dat ik vaker op een terras mijn tranen zit weg te vegen moeten jullie vooral doorgaan .....

En dan lijkt het erop dat ik alleen bezig ben, maar ik wil Jolan hiervandaan aanmoedigen want die is een werk aan het verzetten in Nederland. Onwijs.

Hier nog een berichtje voor wat jonge fans.

Tommy, jouw steentje werkt heel goed want ik heb nog steeds veel energie. Ik hoorde van mama dat je met haar alles blijft volgen en de foto's bekijkt. Nou, joh wees maar heel dankbaar dat jij in Nederland bent geboren en zulke lieve ouders hebt die zo goed voor je zorgen. En vooral ook oma Alders en OMA ARKIE niet te vergeten. Geef ze maar een dikke knuffel van mij als je bij ze bent.

Manon en Ilse, nou meiden ook jullie hangertje doet zijn werk uitstekend want ik heb nog niet echt een down moment mee gemaakt. Ik draag het bedeltje net als het steentje van Tommy iedere dag bij mij. Het kettinkje heb ik niet om want dit zou snel stuk gaan met al die kinderen die om mijn nek hangen XX ook voor papa en mama.

Almar, hé kanjer hoe gaat het met jouw spaarproject op school? Ben wel benieuwd hoor. Jij hebt het toch maar voor elkaar gekregen dat jullie dit 2 maanden met alle kinderen op school doen. Mocht je nog vragen hebben kan jij mij die altijd mailen en dan zal ik deze zo snel mogelijk beantwoorden. Ik las dat jullie met de hele familie mee gaan doen met de sponsorloop. Hartstikke tof. Doe Juliette papa en mama de groetjes. En laat mij nog even weten hoe de loop is gegaan. Dat je hem uitloopt weet ik wel heel zeker.

Annuska, hoe is het met je vingers? Zijn die inmiddels aan elkaar geplakt na het maken van al je kerstkaarten, voor de kinderen van Nepal? Hoe gaat het?

Ginny, kijk maar snel op de foto's. Je was de eerste en jongste geld schenkster en om die reden heb ik de bal gekocht met de tekst erop. Kijk maar snel bij de foto's.

Fijne gezellige dagen allemaal x