Afgelopen woensdag zijn we met Damodar de bergen in gegaan om naar diverse projecten te gaan kijken. We moesten 1 ½ uur met de mountain bus de bergen in. Dit was al een groot avontuur. De bus zat al aardig vol en we moesten staan. Bij iedere stop stonden er mensen die mee moesten. Niemand laten ze staan, gewoon door duwen totdat iedereen er in zit. Je kon niet meer omvallen zo vol zat de bus. Over hele smalle bergweggetjes , onverhard en vol met kuilen, kwamen we eindelijk aan. Nu nog 1 ½ uur lopen naar het eerste project. Dit was een opening van een nieuwe school. Daar aangekomen kregen we bij een gezin eerst dhal baat. We moesten daar in de keuken komen zitten. Hier brandde een open vuurtje waar het eten op gemaakt werd. Je weet echt niet wat je ziet, de hele ruimte ziet zwart en hier moeten de vrouwen iedere dag koken.

Nu begon de opening. De kinderen van de school waren er allemaal van andere scholen uit de buurt waren er ook nog een aantal. Er werd ook nog een zang en danswedstrijd voor de scholen gehouden. Ze zien hier bijna geen buitenlanders en iedereen zit je aan te gapen. Wij werden speciaal voor gesteld en kregen een bloemenkrans ongehangen. Aan het einde van het feest kwam de rode poeder te voorschijn. Hier krijg je dan een streep van op je voorhoofd als je geluk hebt. Dit geluk had ik niet.....mijn hele gezicht werd er mee ingesmeerd (foto komt nog). En wat had iedereen een lol, als ze me zagen kwamen ze niet meer bij van het lachen.

Aan het eind van de dag een rondleiding door het dorp. Hier waan je je in het open luchtmuseum in Arnhem. We mochten ook nog binnen in een huisje kijken. Ook hier weer een ruimte die als keuken dienst deed met een open vuur. Hele kleine slaapkamertjes waar ze met meerdere mensen in een ‘bed' liggen. Een bed is gemaakt van houten planken met een rieten mat erop. Hierover een laken en daar slaap je op.

We sliepen bij een leraar van de school thuis. Die vinden dit een hele eer. Er werd buiten een tafel neergezet waar Sas en ik moesten gaan zitten om onze dhal baat op te eten. Alle Nepalese stonden om ons heen te kijken hoe wij dit opaten. Vreselijk vind ik dit, maar hier is dat heel normaal. Als wij klaar zijn gaan zij pas eten.

Toen kregen we onze ‘slaapkamer'te zien. Een heel klein hokje met een ‘bed'. Een hele vieze deken...en dan maar proberen te slapen. Regelmatig draaien als je weer zere plekken kreeg van de planken...en dan te bedenken dat de mensen hier altijd op moeten slapen.

Volgende ochtend vroeg op, een kop thee en 7 uur weg. Het was 4 uur lopen naar het volgende project, berg op, berg af. Aangekomen in het dorp eerst dhal baat eten. Bij dit project waren ook kinderen aan het werk. Zij waren met een apparaat met een slinger eraan stenen aan het vergruizen. Vrouwen kwamen met manden vol met stenen aan gesjouwd. Mannen waren de stenen aan het hakken zodat ze er muren mee konden metselen. Alles ging hier met de hand. Wat hebben wij het in Nederland toch makkelijk met al dat elektrische gereedschap.

Na nog 3 projecten te hebben gezien en na 10 uur lopen werden we uitgenodigd om thee te komen drinken. Damodar vroeg of we Gurung thee lusten. Dat hadden we nog niet op dus maar proberen... dat hebben we geweten. We kregen rakshi, een zelfgebrouwen rijste drank (30%) . Niet een normaal glas maar een beker. Dit moet je opdrinken dan toon je respect voor ze. Wat een lol hadden ze. Hierna naar de volgende familie waar we sliepen. En ja hoor hier kregen we een longdrink glas met rakshi. Na 10 uur onderweg te zijn geweest en weinig te hebben gegeten kan je je voorstellen hoe dit valt.

Hier moesten we in de keuken komen zitten tijdens het eten koken. Je zit allemaal op de grond en de moeder maakt het eten. Overal staan potjes waar wat kruiden in zitten. Het is heel mooi om te zien hoe ze op zo'n vuurtje het eten maakt. Hierna naar bed. Mijn bed was tekort (zo groot ben ik toch niet).

Nog 1 project bekijken op vrijdagochtend en dan weer terug naar het huis van Damodar. En wat is het dan heerlijk om na 3 dagen weer te kunnen douchen en schone kleren aan te trekken. Dit is dan echt genieten, hier sta je normaal niet bij stil. Nu zit ik weer in mijn guesthouse in Pokhara en deze krijgt er nu 2 extra sterren bij.

Foto's volgen nog van deze dagen.

Jolanda