Hoe staat het er nu voor?

Hallo beste mensen,

De communicatie naar jullie was even stil. Dat had onder andere te maken met het weer wennen aan de leefwijze hier. Hier, waar zoveel is, waar we zoveel hebben en willen... Het is wennen en schakelen wanneer een gedeelte van je hart daar is maar je fysiek in Nederland bent.

De afgelopen vier maanden hebben we veel contact gehad met onder andere mijn Nepalese ‘familie' en met Damodar. Op deze manier hebben we het gevoel er nog steeds/weer te zijn.

Met Damodar en Theo hebben we regelmatig contact over de projecten. Bij deze willen we jullie op de hoogte brengenvan de voortgang van de projecten, waar jullie aan hebben bijgedragen. Zoals jullie misschien nog weten hebben we onder meer geld geschonken aan Jyoti Prakash Primary School, Rupakot-7, in Maidan.

Het hoofdprobleem in het Rupakot gebied:

• De meeste kinderen gaan niet naar school, de opkomst is gering.
• Door armoede kunnen ouders geen schooluniform (verplicht in Nepal) en schoolmateriaal betalen.
• De kinderen op school klagen over een hongergevoel.
• Er is geen mogelijkheid voedsel aan de kinderen te bieden door gebrek aan geld voor eten en een keuken.
• Er zijn geen financiële middelen voor extra onderwijskrachten (nu vier).

Hoofddoelstelling van het project:

Omstandigheden creëren waardoor aan arme kinderen onderwijs geboden kan worden en ze motiveren om naar school te gaan.

Aanpak van het project:

• Het hele project heeft een ondersteuning nodig van zes jaar, daarna wordt er afgebouwd. De nieuwe onderwijzer wordt dan door het District bureau betaald.
• Uiteindelijk moeten kleding en eten voor de kinderen door de ouders zelf bekostigd worden. Zij hebben dan voldoende inkomsten kunnen genereren uit het geitenproject.
• Na uiterlijk 10 jaar zijn ze geheel zelfvoorziend. Er is dus een overgang van vier jaar voor het afbouwen.

Hoe staat het er nu voor?

De lokale bewoners zijn begonnen met de fundering van de keuken. Door het slechte weer (moessontijd) is er een aardverschuiving geweest met als gevolg dat grote delen van de weg er niet meer zijn of geblokkeerd. (En dan te bedenken dat de wegen hiervoor al hééééél slecht waren...) De materialen voor de bouw kunnen hierdoor niet naar boven worden gebracht. Dit vertraagt de verdere bouw. Wanneer de moesson ten einde is en de wegen weer begaanbaar, wordt de bouw hervat.

Na de moesson gaat ook het geitenproject van start. Er kunnen 30 vrouwen aan meedoen. Damodar bekijkt welke gezinnen hier als eerste voor in aanmerking komen. Dit zal niet meevallen, omdat er in dit gebied nog zoveel meer gezinnen zijn, die het ook héél hard nodig hebben. Maar, goed het begin is er.

Het project biogas en toiletten gaateind 2010 van start. Er komt nog een inzameling op Ameland en het bedrijf Aqua for All gaat het opgehaalde bedrag verdubbelen. Het geld dat wij hebben gegeven voor dit project wordt hierbij opgeteld zodat ook dit verdubbeld gaat worden.

De bouw van de keuken mag dan tijdelijk stil liggen, maar lees vooral wat er al gebeurd is aan mooie dingen dankzij jullie:

• Het aantal schoolgaande kinderen is ruim verdubbeld: van 35 naar 75!!!
• De aanwezigheid van de kinderen is van 25% naar 75% gegaan.
• Er is een nieuwe leerkracht, Rosana Miya (from their castles community). Zij neemt vanuit het gebied waar zij woont kinderen mee naar school en ‘s avonds weer mee naar hun huis. Damodar vertelde dat de mensen heel tevreden over haar zijn.
• De kinderen krijgen iedere dag te eten op school (nu nog buiten klaargemaakt).
• Er zijn 91 schooluniformen in de maak.
• Al de benodigde schoolmaterialen voor ieder kind konden worden aangeschaft.

Wauw, te gek hè... Eigenlijk zien wij de Maiden school als het project van ‘ONS ALLEN'.

We hopen dat jullie er ook bij betrokken willen blijven zodat we met z'n allen die zes jaar financiering kunnen bieden.

Wat is er mooier dan een bijdrage te kunnen leveren aan de groei van deze (en hopelijk nog veel meer) kinderen?

Thank you all!

SEED Foundation, Kaski

Jolanda van Kooten en Sacha Beuk

Zoveel.....

Bij thuiskomst:

Zoveel ruimte

Zoveel meubels

Zoveel kleding

Zoveel spullen

Zoveel water

Zoveel stroom

Zoveel eten

Zoveel dingen

Zoveel van zoveel

Zoveel herinneringen

Zoveel geleerd

Zoveel ontvangen

Zoveel mogelijk een steentje bijgedragen............

Zoveel mensen gelukkig gemaakt met

Zoveel geld door jullie inzet

Zoveel dank voor alle support

Zoveel mogelijk houden wij jullie op de hoogte over de voortgang van de projecten.

Jolan en Sas

The True Meaning of life

'We are visitors on this planet

We are here for ninety

Or one hundred years

At the very most.

During that period,

we must try to do

something good,

something useful,

with our lives.

If you contribute to

other people' happiness,

you will find the true goal,

the true meaning of life'

The Dalai Lama

Besteding bedrag

Hallo trouwe lezer,

Momenteel begeven wij ons in McLeod Ganj dit is een klein plaatsje boven Dharamsala.
Het is een heerlijke plek waar we dan ook 5 dagen blijven.
Wat maakt het zo heerlijk?
• Bevolking voornamelijk Tibetanen of Nepali (vriendelijk, opgewekt, betrouwbaar).
• Weer fantastisch ong. 32 C. (sorry, maar we nemen de zon mee naar Nederland).
• Mooie omgeving wat betreft natuur en bezienswaardigheden (residence van de Dalai Lama).
• Lekker eten, vaak op dakterras in de zon.
• Hotel kamer super met balkon, veel daglicht, schitterend uitzicht op het dal en de zon totdat hij onder gaat.
Oke, oke ik stop...........
Donderdag gaan we naar Amritsar, om The Golden Tempel bij dag en avondlicht te zien. Vrijdag heel vroeg naar New Delhi waar we blijven tot we de 29e echt terug moeten.
We hebben een journalist ontmoet (van radio 5, die in New Delhi woont) volgens hem hebben wij in het verkeerde deel van Delhi gezeten en moeten we het nog een kans geven. Oké, hij gaat ons daar een ander deel laten zien.........
En dan.........GATVERDERRIE. Tuurlijk is het heerlijk om iedereen weer te zien maar het liefst gaan we daarna weer terug om de reis te vervolgen.
India is een intrigerend land, zo divers wat betreft bevolking (en toeristen), natuur, religie, eten, temperatuur, activiteiten, verblijf etc.
Mochten jullie meer willen weten dan vertellen we dat graag wanneer wij terug zijn.

Nu willen we jullie eerst gaan informeren over hoe het bedrag besteed gaat worden, waar jullie je allemaal zo voor hebben ingezet.
1. In Maiden staat een pas gebouwde school waar kinderen vanuit de directe omgeving al naar school gaan. Hoger gelegen ligt het plaatsje Bhirchok. De afstand voor de kinderen uit dit dorp is te groot , wat maakt dat de kinderen een te lange dag hebben zonder eten. Dankzij jullie inzet, gaat er nu bij de school een keuken komen inclusief alle attributen (kopje, borden, pannen.... etc). Als alles goed gaat hebben we een stukje film en foto's waarop te zien is dat dit wordt aangeboden.
2. Verder gaan ong. 30 vrouwen in aanmerking komen voor het geitenproject. Zij kunnen nu ,duurzaam, inkomsten genereren.
3. De rest van het geld gaat besteed worden aan het biogasproject.
Het bouwen hiervan gaat alleen later gebeuren. Dit gaat gebeuren na een fondsenwerving, die later in het jaar gaat plaats vinden op Ameland. Iedere biogasinstallatie+toilet die wij werven/sponsoren gaan er dan 2 worden. Dit wordt verdubbeld door 'Aqua for All'.
4. Al eerder uitgegeven zijn ziekenhuis kosten voor de operatie van Sheskanta. Wat heeft geleid tot gezondheid van hem en minder geldzorgen dan ze al hadden. Roshan en Puja kunnen nu naar school blijven gaan en er is in ieder geval nog 2x per dag Dalbhat.
5. En niet te vergeten hoe vaak we de kinderen hebben kunnen verblijden met eten, drinken, kleding, uit stapjes, balonnen, speelgoed, schoolmaterialen, cadeautjes etc....

Theo blijft ons op de hoogte houden over de voortgang van de projecten en zal 'verantwoording' afleggen. Hij blijft tijdens het bouwen meekijken i.v.m. budgetten, effectiviteit, duurzaamheid, efficientie en transparatie...
Wij houden jullie hiervan op de hoogte via dit weblog.

Wij hopen van harte dat jullie je volledig kunnen vinden in bovenstaande.
Met veel zorg en verantwoordelijkheid hebben wij jullie geld zo goed mogelijk besteed. Ook wij willen jullie nogmaals enorm bedanken, het heeft ons ' verrijkt' in een niet te beschrijven levenservaring die diep van binnen de rest van ons leven zal voortbestaan.

Heel veel liefs van Jolanda van Kooten en Sacha Beuk

India

Hier een klein berichtje vanuit India.

Na 2 dagen Delhi, waar we door de taxi chauffeur bij het treinstation werden afgezet en niet bij het hotel, (waar we toch echt een prepaid ticket voor hadden gekocht op de luchthaven) kwamen we midden in de drukte terecht. Hij weigerde ons verder te brengen. Welkom in India!!! Allemachtig wat was dit schakelen. Er kwamen wel 10 ventjes op ons af voor een Riksja, na veel onderhandelen besloten we er een te nemen. Nou, nou wat een rit, Door het allerdrukste en armste gedeelte van Delhi. Goed de bagage in de gaten houden en vooral ook op je hoofd en oren letten dat deze niet tegen een stang kletterde. Na 30 min ploeteren voor het ventje op de fiets (2 rugzakken samen ong. 26 kilo, wij samen ong 120 kilo). Hij woog zelf geloof ik net aan 50 kilo. Het begon te regenen wat maakte dat de weg binnen de kortste keren een modderpoel werd. Jeetje wat had ik met hem te doen. Aangekomen bij het hotel, was dit enorm smerig, nu zijn we toch echt wel iets gewend de afgelopen maanden maar hier wilden we de nacht niet door brengen, mede omdat mijn maag 2 dagen onrustig was. Uiteindelijk hebben we een ander hotel gezocht, met een behoorlijk toilet (voor Indiase begrippen).

Goed geslapen. 2e ochtend de trein van 6.45 naar Haridwar genomen. Dit is een Pelgrims plaats aan de Ganges.De trein reis was super. Aangekomen weer een hotelletje gezocht. De mensen zijn hier gelukkig vriendelijker, maar het blijft nog steeds een mega groot verschil met de Nepalese mensen.

Even iets aktiefs gedaan door naar de ShaviTempel te lopen (uurtje in 35 graden omhoog lopen). O, o wat geven deze mensen toch veel geld uit aan offers. Wat geloven ze veel in goden.

De dag er na naar Rishikesh doorgereisd, dit is een kleine plaats waar Yoga en meditatie centra zijn. Vanaf 4.30 hoor je de hele dag mensen Mantra's zingen en meditatie muziek.

Het was daar heerlijk rustig behalve op de momenten dat de apen (20 stuks) op het dak aan het vechten waren. Wat was dit lachen, vaak gingen de apen er vandoor met wasgoed van mensen die het te drogen hadden gehangen op het balkon. Heb je ooit een aap met een bh gezien???

Gisteren zijn we aangekomen in Chandigarh, de schoonste en groenste stad van India. Morgen gaan we met de bus naar Mandi en daarna naar Manali.

In Manali zijn we van plan iets langer te blijven en daar gaan we jullie berichten over hoe het geld besteed gaat worden, want we hebben inmiddels bericht gekregen van Theo Kiewiet.

Vanuit India wensen wij jullie hele fijne zonnige paasdagen.

Groetjes Jolan en Sas

Afscheid van de kinderen en familie van Sas

Een tijd van komen en (helaas) een tijd van gaan......

Namaste allemaal,

We hebben besloten om de laatste maand naar India te gaan. Dit houdt in dat we eerst naar Kathmandu moeten om het visum voor India te regelen. Hier zullen we dan ong. 5 dagen op moeten wachten voordat we de reis naar India kunnen gaan maken.

En ja, dan is er ook opeens de dag dat we afscheid gaan nemen van de kinderen en mijn familie.....

Het afscheid van vrijwilligers bij de straatkinderen gaat met een hele ceremonie, waar opeens alle bestuurders komen opdraven die dan allemaal een toespraak houden in het Nepalees (dit duurt heeeeeeel lang en de kinderen moeten allemaal netjes blijven zitten) je krijgt dan een certificaat met heel veel bloemenkransen en daarna mag iedereen roze poeder in je gezicht smeren. Wij hebben onze laatste dag niet kenbaar gemaakt omdat we hier geen zin in hadden en we het de kinderen ook niet aan wilde doen. Al die maanden hebben we het bestuur amper gezien dus hoeven ze nu ook niet te komen......... We zijn rond 3 uur naar de kinderen gegaan, omdat ze dan allemaal van school terug zijn. We hadden nog wat dingetjes bewaard om uit te delen, zoals bellenblaas, sleutelhanger met klompjes en pennen. Toen we vertelde dat we morgen niet meer komen en naar India gaan, was het eerst vreemd voor ze. Toen het werkelijk tot ze doordrong kwamen ze naar ons toe en werden we helemaal dood geknuffeld. Natuurlijk streelt dit, maar het aller belangrijkste is toch wel de wetenschap dat deze kinderen hier heel makkelijk mee omgaan. Ze weten niet beter de ene vrijwilliger gaat en de ander komt. Natuurlijk blijft dit onze invulling, maar ik kan mij nog goed herinneren toen ik daar net was, een vrijwilligster afscheid nam (die daar 4 maanden was geweest). De kinderen waren gek met haar, ook omdat ze heel veel snoep en cadeautjes gaf. Na het afscheid ben ik toen heel bewust wat langer gebleven om te kijken wat een dergelijk afscheid met de kinderen emotioneel doet. De volgende dag vroegen een paar kinderen naar Kelly, maar daarna hebben ze nooit meer naar haar gevraagd. Het is strelend voor ons ego dat de kinderen je zo komen knuffelen, maar gelukkig gaan ze gewoon door met hun leventje. Het was wat ons betreft een mooie leerzame tijd, waarin, als ik voor mezelf praat, veel heb mogen leren o.a. flexibel om gaan met de omstandigheden. Geen verwachtingen hebben. Het is behoorlijk schakelen geweest toen ik ontdekte dat het bestuur daar niet te vertrouwen is en ze zich maar heel weinig bekommeren om de kinderen. Ze houden zich liever bezig met het vullen van hun eigen zakken. Ook was het behoorlijk schakelen met het feit dat er niemand zich om je bekommert je wegwijs maakt en verteld wat je kan doen of wat er van je verwacht wordt. Dit heeft mij in mooie processen met mezelf gebracht en mij versterkt om in het Nu te blijven en daarbij mijn eigen ego opzij te zetten. Hierdoor kon ik de kinderen aandacht, warmte en liefde geven, dat gene wat ze het meest nodig hebben......

Ook voor Jolan is het schakelen geweest, want als je denkt daar te gaan klussen en dat dan niet door gaat, wat ga je dan doen? Ondanks dit alles hebben we een fantastische tijd met de kinderen gehad.

En dan ook afscheid nemen van mijn familie!! Pusa en Roshan hadden tekeningen en cadeautjes voor ons gemaakt die ze ons 's middags al gaven. Daarna kwam het plechtige gedeelte want we kregen van Laximi en Sheskantha 2 witte sjaals (traditie van Nepal)omgehangen een Tika en bloemen. En allemachtig wat werden we overladen met cadeautjes en dan te weten dat ze zo weinig geld hebben. Ook andere familie leden waren speciaal gekomen om afscheid te nemen. Na heerlijke Dal bhat (die thuis het lekkerste was) gegeten te hebben, was daar toch het moment van afscheid nemen. 's Middags met het overhandigen van de cadeautjes lukte het wegslikken al niet meer, maar nu zaten de tranen al weer achter mijn ogen. En toen Laximi begon te snikken en zo verdrietig was kon ik wederom mijn tranen niet meer wegslikken. Wat ben ik van dit gezin gaan houden, wat heb ik veel van ze geleerd en wat hebben ze veel voor mij gedaan.................onbeschrijfelijk. Ik heb er echt familie bij! BYE NAVANA, PHERI BHETAULA (don't say goodbye, but see you again)

Is het project nu ten einde? Nee, we blijven jullie uiteraard nog op de hoogte houden van hoe het bedrag besteed gaat worden. We hebben inmiddels weer contact gehad met Theo Kiewiet en Damodar. Zij zijn momenteel iets aan het onderzoeken en wanneer we daar antwoord op hebben zullen we jullie verder informeren.

Vanuit Nepal (misschien wel voor het laatst) groeten wij jullie.

Jolanda en Sas

Examens

De examen weken

De examens zijn begonnen en de kinderen hebben het erg druk. s'-Ochtends vroeg de ‘badkamer' schoonmaken, de kamers en het straatje vegen. Dan krijgen ze warme melk met biscuitjes en wordt er nog 1 ½ uur huiswerk gemaakt en geleerd voor ze naar school gaan. De kinderen die nog niet naar school gaan krijgen huiswerk van ons en zijn net zo druk bezig als de andere. Schooltassen en boeken slingeren overal rond over de tafels en de banken. Er wordt hier toch heel anders huiswerk gemaakt dan bij ons.

Goed nieuws is dat als het nieuwe schooljaar begint (dit is eind april) alle kinderen naar school gaan.

Sas en Jolan

Spelen met......

De kinderen hebben hier bijna geen speelgoed om mee te spelen. Dat kunnen wij ons in holland bijna niet voorstellen. Ze hebben hier een spel, carambole, waar ze veel mee spelen. Ze hebben het mij ook geleerd. Je moet dan ronde schijven in een gat in de hoek schieten. De gene met de meeste schijven wint het spel. Erg leuk om te spelen.

Waar je ze helemaal blij mee maakt is elastiek. Wat moet zo'n kind nu met elastiek zal je denken. Hier maken ze een spelletje van, genaamd chungie. We hebben ze dus ieder een bosje elastiekjes gegeven. Deze maken ze allemaal aan elkaar vast en dan probeer je hem zolang mogelijk hoog te houden met je voet (wat wij zouden doen met een bal). Dat hebben we geweten, ze wilden niet meer stoppen met spelen. Hoog houden, overgooien, lummelen en dan nog met 5 man mij bekogelen. Wat een lol hebben we weer gehad.

En dan het mooiste van alles het voetballen. Hier krijgen ze geen genoeg van, 1, 2, 3 uur voetballen het is nooit genoeg. Voor ze beginnen neemt Santosh de leiding en zorgt dat er teams komen. Weet je hoe ze hier tossen? Ze pakken een platte steen waar ze aan een kant op spugen. Deze wordt de lucht in gegooid en dan kan de gene die de tos wint beginnen met kiezen. Er worden 2 doelen gemaakt van keien en ze gaan beginnen. Ze rouleren met op doel staan, zodat iedere keer iemand kan uitrusten. Ze rennen op blote voeten of op hun slippers achter de bal aan. Ze gaan er af en toe hard in en soms vallen ze keihard op de grond, maar er is er geen een die een kik geeft. Ze staan op en rennen weer achter de bal aan. Tussendoor stoppen ze echt niet om te rusten, dat doen ze wel als ze weer terug zijn.

Er zijn er ook altijd wel een paar in voor een wedstrijdje hardlopen. Ik snap er niets van ze wilen maar doorgaan en zijn niet moe te krijgen. Dan nog even aan me hangen en op me klimmen. Als ik er een rond ga slingeren willen ze allemaal. Zelfs de oudste van 14 wilde rondgeslingerd worden (gelukkig zijn ze hier erg klein).

Op weg naar huis komen we nog een water stroompje tegen waar we ons even af kunnen spoelen. Na het voetballen zijn we allemaal zwart, want een stukje mooi gras om te voetballen hebben we hier niet.

Het verbaast me iedere keer weer hoe blij de kinderen zijn met zo weinig.

Jolanda

Hoofdluis, waterpokken etc....

Toen ik afgelopen zondag bij de straatkinderen aankwam miste ik Gorka. Hij was altijd een van de eerste die in mijn armen sprong, als ik binnen kwam. Firoy vertelde me dat hij terug was naar zijn moeder. Heel vreemd want Sieram zijn oudere broertje was er nog. Na wat navraag bleek dat de moeder gewoon langs was gekomen om de kinderen op te halen. Sieram wilde niet mee naar huis en is gebleven. Twee dagen later was Sappana ineens weg. Hetzelfde verhaal, haar moeder kwam haar ook weghalen. Inmiddels is een 13-jarige jongen weer terug in het opvanghuis. Hij had hier een paar maanden gezeten en was ook naar huis gehaald. Na 2 maanden thuis te zijn geweest, wat helemaal mis is gegaan, zit hij nu weer in het opvanghuis. Ze verwachten dat Sappana binnenkort wel weer terug zal zijn, omdat haar moeder totaal niet veranderd is. Dan laat je zo'n kind toch niet terug gaan zou ik denken. De kinderen worden hier totaal niet in bescherming genomen en je vraagt je af wat er van ze terecht moet komen. Het is heel vreemd dat ik geen afscheid van ze heb kunnen nemen, ze zijn gewoon verdwenen. Geen bloemen meer in mijn broekzak van Sappana, die plukte ze altijd voor me als we naar het voetbalveld liepen, en stopte ze in mijn broekzak. De dag erna controleerde ze of ze er nog wel inzaten.

Dit opvanghuis wordt gehuurd en er is sprake van dat ze gaan verhuizen. Ik heb besloten dat ik hier niet ga klussen. Ik ben er nu gewoon voor de kinderen. Voor 9 uur is het huiswerk maken en nakijken en zijn de kinderen die op school zitten aan het leren. Dit geloof je echt niet. Leren doen ze hardop, allemaal tegelijk. Het is dan een oorverdovend lawaai. Nepalees en Engels door elkaar heen. De kinderen die niet op school zitten krijgen Engels huiswerk van ons. Ze komen met hun schrift aangerend en daar schrijven we dan een zin in die ze bv 10x naschrijven. Voor de jongere kinderen is het het ‘ABC' of ‘1 t/m 10'.

Dan is het nog een kwartiertje op je klimmen en aan je zitten en dan gaan we weer verder.

Om 9 uur krijgen de kinderen die naar school gaan dhal baat. De andere krijgen een uur Engels. Ik had een groep van 6. Nu Gorka en Sappana er niet meer zijn nog 4. Ik speel memory met ze. Getallen, kleuren, over het lichaam etc. Hier zie je bv. de kleur rood op staan met de tekst ‘rood'in het Engels en Nepalees. Dit vinden ze helemaal geweldig. Echt geconcentreerd zijn ze niet en af en toe rent er ook een gewoon weg. Ze komen even later weer terug en willen dan toch weer mee spelen. Ze hoeven deze les niet te doen en dat weten ze, maar sinds ik memory met ze speel blijven ze aardig zitten, niet op de bank maar op de tafel. Ik ben al lang blij dat ze blijven zitten.

Op hoofdluis controleren gebeurt iedere 3 dagen. Er zijn nog 3 kinderen die luis hadden en zij moeten zich iedere 3 dagen met een speciale shampoo wassen. Vorige week zijn er ook een aantal naar de kapper geweest, die hebben nu bijna geen haar meer op hun hoofd.

Er liepen een paar kinderen met een koortslip rond. Bij 2 was dit heel erg. Zalf..... wat is dat. Ik ben maar even naar een apotheek gegaan en heb een tubetje zalf gehaald ( € 0,60). Ze zijn er gelukkig bijna weer vanaf.

En dan hebben we ook nog een paar kinderen met de waterpokken. Een paar zitten echt helemaal onder, zie Swatsika. Er wordt wel zalf opgesmeerd, maar ze hebben al veel kapot gekrapt.

Zoals jullie kunnen lezen maken we hier veel mee. Ik hoop dat ze uiteindelijk allemaal goed terecht zullen komen, maar dan zal er nog wel wat moeten veranderen.

Jolanda