Een tijd van komen en (helaas) een tijd van gaan......

Namaste allemaal,

We hebben besloten om de laatste maand naar India te gaan. Dit houdt in dat we eerst naar Kathmandu moeten om het visum voor India te regelen. Hier zullen we dan ong. 5 dagen op moeten wachten voordat we de reis naar India kunnen gaan maken.

En ja, dan is er ook opeens de dag dat we afscheid gaan nemen van de kinderen en mijn familie.....

Het afscheid van vrijwilligers bij de straatkinderen gaat met een hele ceremonie, waar opeens alle bestuurders komen opdraven die dan allemaal een toespraak houden in het Nepalees (dit duurt heeeeeeel lang en de kinderen moeten allemaal netjes blijven zitten) je krijgt dan een certificaat met heel veel bloemenkransen en daarna mag iedereen roze poeder in je gezicht smeren. Wij hebben onze laatste dag niet kenbaar gemaakt omdat we hier geen zin in hadden en we het de kinderen ook niet aan wilde doen. Al die maanden hebben we het bestuur amper gezien dus hoeven ze nu ook niet te komen......... We zijn rond 3 uur naar de kinderen gegaan, omdat ze dan allemaal van school terug zijn. We hadden nog wat dingetjes bewaard om uit te delen, zoals bellenblaas, sleutelhanger met klompjes en pennen. Toen we vertelde dat we morgen niet meer komen en naar India gaan, was het eerst vreemd voor ze. Toen het werkelijk tot ze doordrong kwamen ze naar ons toe en werden we helemaal dood geknuffeld. Natuurlijk streelt dit, maar het aller belangrijkste is toch wel de wetenschap dat deze kinderen hier heel makkelijk mee omgaan. Ze weten niet beter de ene vrijwilliger gaat en de ander komt. Natuurlijk blijft dit onze invulling, maar ik kan mij nog goed herinneren toen ik daar net was, een vrijwilligster afscheid nam (die daar 4 maanden was geweest). De kinderen waren gek met haar, ook omdat ze heel veel snoep en cadeautjes gaf. Na het afscheid ben ik toen heel bewust wat langer gebleven om te kijken wat een dergelijk afscheid met de kinderen emotioneel doet. De volgende dag vroegen een paar kinderen naar Kelly, maar daarna hebben ze nooit meer naar haar gevraagd. Het is strelend voor ons ego dat de kinderen je zo komen knuffelen, maar gelukkig gaan ze gewoon door met hun leventje. Het was wat ons betreft een mooie leerzame tijd, waarin, als ik voor mezelf praat, veel heb mogen leren o.a. flexibel om gaan met de omstandigheden. Geen verwachtingen hebben. Het is behoorlijk schakelen geweest toen ik ontdekte dat het bestuur daar niet te vertrouwen is en ze zich maar heel weinig bekommeren om de kinderen. Ze houden zich liever bezig met het vullen van hun eigen zakken. Ook was het behoorlijk schakelen met het feit dat er niemand zich om je bekommert je wegwijs maakt en verteld wat je kan doen of wat er van je verwacht wordt. Dit heeft mij in mooie processen met mezelf gebracht en mij versterkt om in het Nu te blijven en daarbij mijn eigen ego opzij te zetten. Hierdoor kon ik de kinderen aandacht, warmte en liefde geven, dat gene wat ze het meest nodig hebben......

Ook voor Jolan is het schakelen geweest, want als je denkt daar te gaan klussen en dat dan niet door gaat, wat ga je dan doen? Ondanks dit alles hebben we een fantastische tijd met de kinderen gehad.

En dan ook afscheid nemen van mijn familie!! Pusa en Roshan hadden tekeningen en cadeautjes voor ons gemaakt die ze ons 's middags al gaven. Daarna kwam het plechtige gedeelte want we kregen van Laximi en Sheskantha 2 witte sjaals (traditie van Nepal)omgehangen een Tika en bloemen. En allemachtig wat werden we overladen met cadeautjes en dan te weten dat ze zo weinig geld hebben. Ook andere familie leden waren speciaal gekomen om afscheid te nemen. Na heerlijke Dal bhat (die thuis het lekkerste was) gegeten te hebben, was daar toch het moment van afscheid nemen. 's Middags met het overhandigen van de cadeautjes lukte het wegslikken al niet meer, maar nu zaten de tranen al weer achter mijn ogen. En toen Laximi begon te snikken en zo verdrietig was kon ik wederom mijn tranen niet meer wegslikken. Wat ben ik van dit gezin gaan houden, wat heb ik veel van ze geleerd en wat hebben ze veel voor mij gedaan.................onbeschrijfelijk. Ik heb er echt familie bij! BYE NAVANA, PHERI BHETAULA (don't say goodbye, but see you again)

Is het project nu ten einde? Nee, we blijven jullie uiteraard nog op de hoogte houden van hoe het bedrag besteed gaat worden. We hebben inmiddels weer contact gehad met Theo Kiewiet en Damodar. Zij zijn momenteel iets aan het onderzoeken en wanneer we daar antwoord op hebben zullen we jullie verder informeren.

Vanuit Nepal (misschien wel voor het laatst) groeten wij jullie.

Jolanda en Sas