Hallo mensen,

Door omstandigheden heb ik de keus gekregen om in een gastgezin of in een guesthouse te gaan. Na alle verhalen van Sas te hebben gehoord en bij haar gastgezin ben wezen kijken en gezien heb hoe Sas daar leeft heb ik besloten om in het guesthouse te blijven. In vergelijk met Sas woon ik in een 5 sterren hotel, waar heerlijk warm water is. Sas kan af en toe bij me komen logeren en een warme douche nemen.

Vrijdag was ik uitgenodigd om bij het gastgezin van Sas te komen eten. Hier kreeg ik een warm onthaal. Het is een fantastische familie waar ik me gelijk thuis voelde. Een heel feestmaal van dhal bat was gemaakt door Laksimi. Dit was erg lekker. Na het eten hebben we nog met z'n allen zitten kaarten en mens erger je niet (dit was gemaakt op een tapijt van 1 bij 1 meter) zitten spelen. Ik heb nog nooit met zoveel lol spelletjes zitten spelen. Er werd alleen maar gelachen en iedereen was aan het genieten.

Jolan

Zoals jullie kunnen lezen is Jolan nu 3 dagen in Pokhara en hebben we alle 2 het idee dat ze hier al weer weken is. Wat ik zo heb begrepen heeft zij de afgelopen maanden knoert hard gewerkt , dus eerst maar eens wat dagen rustig aan en even acclimatiseren. We hebben dan ook besloten om nog niet naar de straatkinderen te gaan maar eerst de bergen in om de projecten te gaan zien. Dit gaan we doen met Damodhar de Nepalese projectleider, (Theo Kiewiet de oprichter van deze projecten, is inmiddels weer in Nederland). Jolan kan dan rustig afkicken door toch wat fysieke inspanningen te verrichten (de gene die haar kennen weten hoe belangrijk dit is! Ze gaat anders stuiteren) , te genieten van de rust , het mooie weer, kennis maken met Damodhar, de projecten zien en het nog primitievere leven van de bergbewoners mee maken want als het goed is gaan we weer eten en overnachten bij de bergbewoners. Waarschijnlijk gaat ze haar Guesthouse daarna nog 2 sterren geven.

De afgelopen weken wederom veel projecten bekeken en met mensen gesproken. Vaak was het even zoeken en geduld hebben om de juiste mensen te kunnen spreken. Na 2 maanden hier leven is het Nepalese leven (met het engelen geduld wat je hier nodig hebt) al aardig door mijn aderen gaan stromen, wat maakt dat ik ze uit eindelijk toch allemaal heb gesproken. Waar ben ik o.a. geweest? (hieronder staan alleen de meest interessante)

Kopan een Boeddhistisch klooster in Kathmandu. Ze hebben daar projecten voor Tibetaanse vluchtelingen en straatkinderen. Waarom zo'n project ? Het is mij opgevallen dat er aanzienlijk meer Tibetanen in Nepal zijn. Het is schrijnend om te zien hoe deze vredelievende mensen (die leven volgens het Boeddhisme)hier in vluchtelingen kampen leven. Terwijl als je de foto's van Tibet ziet het daar zo'n uitgestrekt en prachtig land is. Van toeristen die onlangs in Tibet zijn geweest , hoorde ik dat je zelfs als toerist de onderdrukking kan voelen. Er lopen overal Chinezen met geweren en de sfeer blijkt niet prettig te zijn. dit was reden te meer om wat meer te weten te komen over deze projecten.

Het ontvangst door de monniken in het Kopan klooster was heel plezierig. Het was ook heel apart om hier te kunnen lopen en kennis te maken met monniken. Het klooster is prachtig en ligt op een heuvel buiten het centrum van Kathmandu. Wederom was het geluk weer met mij want er was geen bewolking en kon ik genieten van het prachtige uitzicht. Zittend in de tuinen van het klooster, de warmte van de zon en het heerlijke briesje wat langs mijn huid ging, de stilte en de atmosfeer die hier hing maakte even dat ik was vergeten waarvoor ik hier kwam. Na de gesprekken met de monniken over de projecten, kwam ik (blijft natuurlijk wel mijn mening)toch tot de conclusie dat door de bekendheid van dit klooster(wereldwijd) er hier toch behoorlijk wat wordt gedoneerd (kan natuurlijk altijd meer) en andere projecten het dan harder nodig hebben.

Ook heb ik Margriet ontmoet een vrouw van rond de 60 die al heel wat jaren het project van haar overleden vader aan het voort zetten is. Van december t/m februari kookt zij (met vrijwilligers) 2x op een dag eten voor arme mensen. Wat mij ervan tegen houd om hier geld aan te geven is dat dit (hoe nobel het dan ook is ) onvoldoende oplossingsgericht is. Qua werkzaamhedenwel een project om in het achterhoofd te houden..

Hope For Himalayan Kids is ook een mooi project opgezet door Niki Holt (een Australische). Zij werkt samen met een Nepalese vrouw en ze komen heel gedreven en vol power over. Zij maken zich hard om er voor te zorgen dat kindertehuizen met verkeerd management worden gesloten. Helaas gebeurd het dat kinderen in een opvang huis worden mishandelt, gedwongen worden tot zware arbeid, stelen en prostitutie. Zij zorgen ervoor dat deze kinderenwordengeplaatst bij ouders die maximaal 6 kinderen in huis hebben. Deze ouders worden dan financieel ondersteund zodat de kinderen te eten hebben en naar school kunnen. Niki coachte waar nodig de ouders en de kinderen. Ook een project waar heel goed over na gedacht is en zeker zoden aan de dijk zet. Toch blijft mijn voorkeur heel sterk uitgaan naar de projecten van Seed foundation omdat dit opgezet is door een Nederlander, Theo Kiewiet . De man weet waar hij mee bezig isomdat hij al 20 jaar projecten heeft in India, Kenia en hier in Nepal. Alles wat hij doet aan projecten heeft blijvend effect en er wordt over alles goed nagedacht . Maar daar horen jullie meer over nadat Jolan deze projecten ook heeft gezien en zij haar visie over kan geven.

Vanuit Nepal zal ik duimen voor het team van NIK (New Image Kappers) dat er veel nominaties zijnvoor de Coiffure Award 2009. Spannend........

Laten jullie mij er nog iets oven weten?

Sas