Waar was ik gebleven en waar zal ik beginnen er is weer zoveel gebeurd. De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker door de geluiden van het straatleven en het roggelen wat hier heel normaal is (wel weer even wennen). Wat heb ik gedaan de volgende dag. Na het ontbijt vanuit een internet café het voorgaande bericht verstuurd . Toen naar Boektanath bij grote STUPA boven op dakterras gezeten met de zon in mijn gezicht. Een Noodlesoep gegeten die heerlijk was. De noodles waren gevuld met knoflook en pittig gekruid wat goed was tegen mij verstopte neus. Wat zal de persoon die morgen naast mij zit in de bus blij zijn! Terug gekomen in het Guest House ben ik 's avonds toch nog de straat op gegaan want ik wilde straatkinderen in de avond meemaken. Ver lopen hoefde niet want 2 straatjes verder zag ik een paar jochies graaien in vuilnis. Toen ik op afstand foto's nam en ze mij in de gaten hadden kwamen ze meteen op mij af. Daar zat ik dan op een stoepje met 6 van die jochies om mij heen. Natuurlijk heel alert op mijn heuptasje. Het was wel even aftasten en alert blijven. Nadat ik ze de genomen foto's liet zien wilde ze nog een paar foto's zittend op een motor die daar stond. Na er nog 2 genomen te hebben vroegen ze uiteraard om geld. Ik heb ze gezegd hier te blijven en dat ik wat te eten voor ze zou halen. Want geld geven is geen oplossing omdat ze daar misschien lijm of alcohol voor gaan kopen. Ja, wat ga je ze dan geven? uit eindelijk 7 broodjes een pot jam en een pak biscuit gekocht. Op afstand heb ik staan kijken hoe ze hier mee om gingen. De eigenaar van de winkel waar ik voor stond heeft veel van mijn vragen beantwoord. Deze kinderen hebben of geen ouders of deze zijn aan alcohol verslaafd en dwingen hun kinderen te gaan bedelen. Het kan ook zo zijn dat ze bij stiefouders leven die niet altijd even vriendelijk zijn. Wat de reden ook mag zijn, ze kunnen of willen niet terug naar huis. Vele van ze verkiezen dan nog liever de straat. Ze slapen bij tempels op de stoep (Even ging er door mij heen hoe ik het vannacht met 3 dekens nog koud had). Tussen het afval zoeken zij naar plasticzakjes waar zij voor 100 zakjes 1 roepie krijgen. En wat is 1 roepie waard? 0,01 euro CENT. Hoeveel zakjes moet je hebben om iets te eten te hebben ? Dit was een indrukwekkende eerste echte ontmoeting met deze kinderen.

4 dec. Alweer goed geslapen helaas geen warme douche want er was geen stroom (lang leven de reinigingsdoekjes). Met de bus naar Pokhara opgehaald 6.30uur. Ook deze trip verliep voorspoedig geen lekke banden, geen opstoppingen etc. Bijna de hele weg geslapen en mijn favoriete cd geluisterd op mijn I-pot , genietend van de warmte van de zon door het glas. IK heb slechts 4 woorden tegen de jongen naast mij gesproken en dat tot 14.45 uur . Misschien ook maar gelukkig voor die jongen, na al die knoflook. Opgepikt door de broer van Dambar (nepalese man waar ik terecht kan als er iets mocht zijn. Hij regelt de gastgezinnen en de vrijwilligersplekken). Heb mij het een en ander laten uitleggen en al wat info gekregen over het werk van de verschillende plekken. Toen werd het tijd om naar het gastgezin te gaan. Na ong, 5 min. rijden op de hoofdweg zijn we wat kleine straatjes ingegaan en opeens waren we er. Ik werd enorm vriendelijk en gastvrij ontvangen door Sheshkantak . Het is goed dat ik mij op primitief heb ingesteld want voor onze begrippen is dat het ook. Bij binnenkomst door het tuinhekje loop je door een halletje. Rechts zitten 2 kamertjes die verhuurd worden aan 2 nepalese jongens 15 en 17. Zij leven hoog in de bergen en studeren hier. Alleen in de vakanties gaan zij naar huis. Een stukje verderop in het halletje zit een trap. Loop je tot het einde heb je een klein plaatsje waar de deur van de wc en daarnaast de deur naar de keuken is. Op het plaatsje staat de water tank (zie foto van bovenaf genomen) . Omhoog kijkend met je rug naar de watertank zie je de ramen van mijn kamertje (zie foto blauwe kozijnen). Wanneer je de trap op gaat kom je boven en loop je meteen tegen 2 deuren op (zie foto) achter de linker deur slaap ik. Achter de rechter op de zelfde opvl. (3,5 bij 3) slaap het hele gezin Laxmi (vrouw) Puja dochter (13) Roshan zoon (11) . In die zelfde kamer staan al hun bezittingen . Lopen is niet mogelijk . Het is maar goed dat ik weet dat de huur die ik betaal € 35.= pw goed betaald is voor hier, want ik voel mij wel opgelaten hierover. Ik heb alleen nog kennis gemaakt met Sheshkantak (nog maar een keer getypt in de hoop dat ik het ga onthouden). De rest van zijn gezin is naar de trouwerij van zijn zwager . Dit duurt tot zondagavond. Hij is thuis gebleven om mij op te vangen. Zaterdag gaat hij er ook naar toe en Ik ben uitgenodigd om mee te gaan. Vandaag 5 dec. heb ik dit toch afgeslagen na heel uitdrukkelijk gevraagd te hebben of ik daar niemand mee beledig, want zijn schoonvader was vandaag langs gekomen om kennis te maken en ook door hem werd ik uitgenodigd . Ik heb momenteel het gevoel dat ik wordt geleefd. Vandaar mijn keuze (ik ken mezelf.....!) . Vanaf het moment dat ik hier ben aangekomen heb ik nog geen tijd voor mezelf gehad. Het is behoorlijk schakelen , aftasten , aanpassen ,afwegen, vragen etc. Mijn eerste bord Dalbath smaakte heerlijk.

's Avonds een les in wassen bij de kraan gehad haha.. ik gebruikte denk ik teveel water en voor dat ze er doorheen zouden raken besloot Rheshkantak (ga ik vanaf nu afkorten met R) in te grijpen. Er staat een tank met 1000 liter water kosten 300 roepies is € 3,= (veel geld voor hier). Van de overheid krijgen ze water maar ze weten niet wanneer. Als het er is dan is het er ong. 5 uur en dan weer 4 dagen niet. Dus wanneer het er is ongeacht de tijd gaan ze heel snel hun kleding wassen en zoveel mogelijk water tappen voor de komende dagen. De eerste avond dat ik hier sliep was er water en hebben ze tot 23.30 uur staan wassen. Echt slapen is er niet van gekomen omdat is ik steeds het geluid hoorde van water lopend in emmers, uitspoelen van wasgoed en dan weer een emmer die vol liep enz. 5 dec werd ik opgehaald voor een rondleiding in Pokhara. Dambar heeft een taxi met chauffeur laten komen die mij naar verschillende plekken moest brengen. De chauffeur sprak amper Engels. Na de oudste tempel gezien te hebben en een of ander gebeuren met water had ik er eigenlijk al genoeg van. De musea waar hij mij heen moest brengen heb ik gezegd over te slaan en alleen de watervallen nog te doen. Ja, wat naïef van mezelf want na al die prachtige watervallen gezien te hebben tijdens de trekking dit jaar , was dit natuurlijk een aanfluiting. Sheshkantac (vanaf nu S) had Dalbath gekookt en we hebben samen zitten eten. Rond 18.30 was ik uitgenodigd door de andere vrijwilligers om Sint Nicolaas te vieren. Hier wilde ik graag bij zijn om kennis te maken met alle vrijwilligers die hier ook zijn van Vrijwillig Wereldwijd.

's middags toen ik van plan was mijn verhaal te gaan vervolgen kwam S vragen of ik een adaptor voor hem had. Hij moest morgen (vandaag ) naar de bruiloft en zijn pak was nog niet gestreken. Gisterenavond was hij hier al nerveus over omdat hij hoopte op stroom om dit te kunnen doen. En tot overmaat van ellende brak een van de pootjes van zijn adaptor. Helaas paste die van mij niet. Oplossing pootje toch in stopcontact doen en er dan tegen aan drukken om de stroom te krijgen. S op de grond met een deken eronder aan het strijken en Sas stekker in het stopcontact blijven duwen. Na ong. 1,5 uur was zijn pak gestreken. gelukkig net op tijd want de stroom werd al weer afgesloten. S helemaal blij en opgelucht. Ben toen snel gaan lopen naar Lakesite inmiddels al donker. Hoofdlamp op en je komt ver. S vond het absoluut geen goed idee dat ik ging lopen maar hij is niet in het bezit van eenvervoersmiddel om mij te brengen. Hij is zo bezorgd en zorgzaam. Ik moest met mijn hand op mijn hart beloven dat ik met een taxi terug zou komen. Het was leuk de vrijwilligers te ontmoeten en alvast wat verhalen te horen van hun bevindingen. Over het algemeen zijn het jongere tussen de 20 en 35 jaar. Margriet gesproken die al vanaf augustus met de straatkinderen werkt en haar tijd heeft verlengd tot maart. Heeft dus al de nodige ervaring wat wel heel prettig is. Ben rond 21.00 uur naar huis gegaan om S niet te laten wachten want zoals ik a schreef wordt er goed voor mij gezorgd en over mij gewaakt. Het geeft ook iets benauwends, het is steeds aangeven waar je naar toe gaat en hoe laat je thuis bent. Nu ben ik nog alleen met hem maar wat als straks zijn vrouw en kinderen ook thuis zijn! Brrrrrrrrrrrr dit is echt schakelen voor mij, ik ben zo mijn eigen leventje gewend. het is dan ook heerlijk dat ik vandaag allen ben. Ik heb toch maar een koude douche genomen want mijn haarwas wel erg vet, even af zien maar eenmaal schoon is dit een overheerlijk gevoel. Van de vrijwilligers hoorde ik dat de meeste geen warme douche meer hebben gehad in tijden. Nou, ja je kan het maar van te voren weten. nu zit ik het laatste stukje van mijn verhaal af te maken en ben ik bij. als het gaat lukken om de foto's te verzenden is het helemaal ok en ga ik echt voor de eerste keer bij het Lake (Boomerang) een kop koffie drinken en van het zonnetje genieten want deze schijnt hier heerlijk op de dag. Lieve mensen voor jullie info ik mail jullie alleen terug van mijn G-mail. Mijn eigen mailbox bij planet heb ik nog niet geopend.(is niet beveiligd) , voor het geval je daar iets naartoe hebt gestuurd.Ik vind het leuk om mail te ontvangen maar verwacht please niets terug en blijf mij zoveel mogelijk volgen via het web. Eerlijk gezegd bezorgd het mij onrust door de stroom die steeds uitvalt en de weinige tijd die ik heb . De werkdagen gaan namelijk ook behoorlijk gevuld worden. Er is een post adres wanneer ik deze weet zal ik hem doorgeven.Met een beetje mazzel komen de nieuwe foto's ook door.

Ik groet jullie vanuit een zonnig Nepal (gemeen hé).